Connect with us

Kolumna

Sot jemi keq, të shpresojmë që nesër do të jemi më mire!

Published

on

Shkruan Azir Aliu

Sot është një ditë e veçantë për shtetin tonë. E dje, dje ishte një ditë e zakonshme dhe fëmijët ishin në shkollë, pasi që erdhën në shtëpi përveç gëzimit që patën për ditën e nesërme se nuk do të shkojnë në shkollë, shumë pak informata agreguan nga shkolla për atë çka do të thotë për një qytetarë dita e pavarësisë, si duhet të duket një qytetar kontribues në shoqëri, çka duhet të përmirësojmë ne si shoqëri për të qenë qytetarë si ata të Evropës, asnjë nga këto tema nuk u trajtuan dje, e sot…sot përveç flamujve dhe aktiviteteve politike nuk kemi asnjë aktivitet kulturor, edukativ, shoqëror!

Dje, shkollat nuk shfrytëzuan mundësinë për t’u mësuar fëmijëve diçka më shumë për festat shtetërore, rëndësin e tyre, roli ynë në ato proçese, për të folur për patriotizëm dhe për t’u treguar atyre obligimet dhe bukurinë e të qenurit qytetar i vyeshëm.

Unë si pedagog nuk besoj se edukimi ka të bëjë vetëm me të qenuriti urtë në klasë, t’i kalosh me sukses testet dhe t’i bëjsh detyrat e shtëpisë. Edukimi i fëmijëve është më shumë se kaq, ata duhet t’i mësojmë të bëhen kontribues të përgjegjshëm për shoqërinë dhe rethin ku jetojnë, shkolla duhet t’i mësojë edhe për vendosshmërinë dhe punën e palodhur, miqësinë dhe bashkëpunimin.

Dje shkollat tona duheshte te kenë tema që trajtojnë patriotizmin dhe qytetarinë dy virtyte shumë të rëndësishme që duhet të jenë një nga prioritetet e arsimit fillorë dhe të mesëm. Fëmijët tanë janë e ardhmja e vendit tonë, ngritja e këtyre virtyteve e bën ardhmërin e vendit më shpresëdhënëse.

Për të krijuar një komunitet të shëndoshë, inteligjent dhe të përfshirë në mënyrë aktive në shoqëri, është e domosdoshme t’u mësojmë fëmijëve tanë rëndësinë e patriotizmit dhe qytetarisë. Kjo do të thotë t’i mësosh ata për rregullat, mirësjelljen, obligimet dhe lirinë. T’i mësosh ata të tregojnë respekt dhe krenari për vendin,t’i mësosh ata si të japin kontribut për komunitetin, t’i mësosh ata që të jenë më përgjegjës, t’i mësosh ata të jenë më bashkëpunues.

I vetëdishëm që fëmijët mësojnë nëpërmjet modeleve,e modelet sot lënë shumë për të dëshiruar! Kjo vështirëson punën edhe të pedagogëve edhe të prindërve për të ngritur këto virtyte tek gjeneratat e reja.

Sot është dita e Pavarësisë dhe vetëm duke varur një flamur nuk krijojmë shoqëri patriotike, të rinjë që e duan vendin, të rinjë që realizimin e ëndrrave të tyre e shohin këtu, në vendlindje.

Megjithatë, unë kam mirëkuptim pse shkollat dje nuk trajtuan këto tema me nxënësit. Ata dje duhej të flisnin me krenari dhe entuziazëm për vendin tonë dhe të flisnin për atë që na bën krenar që jemi qytetarë të këtij vendi. Ata dje kanë menduar se si do të përgjigjen në pyetjet e nxënësve, pse jemi kështu?!, ndryshe nga bota!, pse nuk kemi shkolla si bota?!, rrugë si bota?!, terene sportive si bota?!, pishina në çdo lagje si bota?!, pse nuk respektohen të drejtat e fëmijës si bota?!, pse nuk pyeten fëmijët siç pyeten fëmijët e botës?!!… eshumë e shumë pyetje të tjera. Dje mësimdhënësi do të obligohej të ulëkokën duke mos pasur përgjigje në këto pyetje që do të mund t’i parashtronin nxënësit, fëmijët tanë. Dje ata nuk do të dinin si ta justifikojnë mënyrën e organizimit të shoqërisëtonëdhe mënyrën e drejtimittë vendit tonë, abuzimet që ndodhin në dhe me institucionet e vendit, proçese që ndikojnë tek të rinjtë çdo ditë dhe ata janë shumë të vetëdishëm për dështimet tona si shoqëri, sistem, si shtet, si intelektual! Proçese që kontribuan dhe ende vazhdojnë të kontribuojnë që të rinjtë të humbin shpresat për këtë vend!Dje mësimdhënësit nuk kishin se si flasin me ta për të zvogluar ankthin e tyre, për t’ju dhënë shpresë atyre!

Dje, sado që të mundohenin mësimdhënësit të gjejnë mënyra për t’i trajtuar këto tema me entuziazëm dhe në forma argëtuese, nukdo të gjenin dot forma të tilla as në rolin që kanë si mësimdhënës e as në rolin dhe autoritetin që e kanë si intelektual në shoqëri.

Unë besoj thellë që secili prej tyre me shumë dëshirë dhe entuziazëm përpiqet për të inkurajuar patriotizmin dhe krenarinë tek fëmijët tanë, dhe për të minimizuar zemërimin dhe zhgënjimet e tyre. Ky mision është shumë i rëndë mostë them gati se i pamundur! Bëhet aq I pamundur kur fëmijët tanë kerkojnë që t’i lidhin subjektet me jetën e përditshme të tyre në mënyrë që ata të shohin se sa nga gjërat e lumtura dhe pozitive në jetën e tyre lidhen me botën përreth tyre.

Përveç sistemit arsimor, rol të veçantë në këto virtyte kanë edhe mediat! Edhe kjo pjesë e rëndësishme e ekosistemit për shoqërin dje nuk dha asgjë për këto tema. Kjo hallkë e ngitjes së vetëdijes në shoqëri është devijuar aq shumë sa sot duhet të mendosh dy herë përpara se të blesh një gazetë, për shkak të materialeve kontaminuese që mund të gjesh aty brenda, si në aspekt shoqëror, edukativ ashtu edhe në aspekt politik.

Sot është sfidë e vërtet për të vendosur që të kemi gazeta dhe revista mbi tavolinë në shtëpit tona! Edhe pse fëmijët mund të mos kenë interes për ti lexuar ato, ose mund të mos e kuptojnë atë që po lexojnë, tekstet që kemi sot nëpër gazeta dhe revista dhe përmbajtjet e tyre janë po aq të rrezikshme sa edhe vetë shfrytëzimi I internetit pa kontrollë nga prindërit. Sot aty keni më shumë politikë se sa tekste që ngrejnë një vlerë.

Si rrjedhoj e kësaj gjendjeje, sot kemi vështirësi të vendosim një shembull të mirë me qëllim edukimin dhe përfshirjen e fëmijëve në biseda të dobishme me qëllim që të stimulojmë mendimin kritik, mirëkuptimin, krenarinë dhe dashurinë ndaj vendit.

Sot, po të dëgjoni bisedat politike midis të rinjëve, ka të ngjarë të dëgjoni vetëm sharje dhe ofendime nga njëra pale ose deklarata lavdërimi papërmbajtje nga ana tjetër.

Sot, fëmijët tanë për fat të keq nuk kanë mundësi të shohin dhe të imitojnë biseda eksploruese inteligjente, të bazuara në fakte rreth gjërave, shoqërisë, politikës, patriotizmit dhe komunitetit.

Sot, bisedat tona janë të bazuara në emocione ose të mbushura me zhgënjim! Sot bisedat tona janë më shumë fyese se sa kontribuese.

Sot jemi keq, të shpresojmë që nesër do të jemi më mire!

Continue Reading

Kolumna

Nëse ka vetëm një Zot, pse ekzistojnë kaq shumë fe?

Published

on

By

Nga Rabini Allen S.Maller

Kjo është një pyetje e mirë, dhe që mua si Rabin më është bërë shpesh. Ja cila është përgjigja ime:Kurani deklaron se Allahu mund të na kishte bërë të gjithë ne monoteistë, pra një bashkësi të vetme fetare. Por nuk e bëri këtë për të testuar përkushtimin tonë ndaj fesë, që i është dhënë secilit prej nesh nga Zoti.

“Sikur të donte Allahu, do t’ju bënte një popull të vetëm, por plani i Zotit është t’ju provojë në atë që ju ka dhënë:pra të konkurroni në të gjitha virtytet si në një garë. Qëllimi i të gjithëve është që të kënaqin Allahun, i cili do t’ju ​​tregojë të vërtetën e çështjeve mbi të cilat ju garoni”. (Kurani 5:48)

Kjo do të thotë se pluralizmi fetar është vullneti i Zotit. Megjithatë, për shekuj me radhë, shumë besimtarë në një Zot, kanë kritikuar dhe përçmuar fetë e njëri-tjetrit. Madje disa besimtarë kanë imponuar konvertime, dëbime dhe inkuizicione. Të gjithë monoteistët i luten të njëjtit Zot, dhe të gjithë profetët e besimeve monoteiste frymëzohen nga i njëjti Zot. Atëherë, si lindi kjo intolerancë, dhe si mund ta eliminojmë intolerancën fetare nga fetë Abrahamike? Me kërkesën e saj që e vërteta duhet të jetë e pandryshueshme dhe universale, filozofia greke nxiti shumicën e mësuesve të shkrimeve të shenjta gjatë Mesjetës të besonin se feja ishte një lojë me shumën zero:pra sa më shumë të vërteta të gjesh në shkrimet e fesë tënde, aq më pak të vërteta ka në shkrimet e shenjta të fesë tjetër.

Në vend se t’i konsideronin tekstet e ndryshme si plotësuese, ata i cilësuan ato si kontradiktore, duke e shpallur si të rremë tekstin e shenjtë të fesë tjetër. Në vitin 1065 Papa Aleksandri bëri thirrje për një Kryqëzatë kundër maorëve në Spanjë. Pastaj në vitin 1073, Papa Gregori firmosi një​​ shpallje zyrtare duke u kërkuar princave të krishterë të rimerrnin kontrollin e tokave të pushtuara nga myslimanët në Spanjë, mbi të cilat ai pretendoi sovranitetin papnor në bazë të sundimit dhe të drejtës së mëparshme të krishterë. Këto dekrete ishin në fakt fillimi i Kryqëzatave të Krishtera kundër Islamit.

Idetë e Papa Gregorit për luftën e krishterë, u shtrinë edhe në luftën kundër armiqve të brendshëm të Kishës (siç ishin protestantët). Për shembull në vitin 1209, Papa Inoçenti III i kërkoi një grupi fisnikësh në Francën e Veriut të mblidhnin një ushtri bashkë me rajonet e Francës Jugore. Ata organizuan një kryqëzatë shumë të përgjakshme, që përfshiu edhe plaçkitjen e Bezie nga një ushtri e madhe nën autoritetin papnor. Pak para sulmit, që do të sillte vrasjen e 15-20.000 burrave, grave dhe fëmijëve, përfaqësuesi i Papës në atë sulm, Arno Amalrik, raportohet të kenë dhënë një nga urdhrat më famëkeq të historisë:“Vritini që të gjithë. Zoti do t’i njohë kush janë të vetët!”.

4-5 shekujt e ardhshëm të luftërave ushtarake fetare në Evropë dhe Lindjen e Mesme,ishin rezultat i 2-3 shekujve të mëparshëm të luftërave verbale të gjithanshme midis Krishterimit dhe Islamit. E vërteta fetare, u shndërruan në një lojë me shumën zero:çdo gjë pozitive e thënë për një fe tjetër, shihej si një dobësim i fesë së dikujt. Synimi nuk ishte që njerëzit të përpiqeshin në mënyrë modeste të harmonizonin perspektivat e ndryshme fetare mbi një Zot të vetëm; por për të zmadhuar dallimet fetare, përtej çdo kuptimi të arsyeshëm midis të dy palëve.

Në rast se feja do të promovojë paqen në botën tonë pluraliste, ne duhet që ta refuzojmë ideologjinë e lojës me shumën zero, dhe të përhapin mësimet pluraliste që tashmë ekzistojnë brenda shkrimeve tona të shenjta. Në fund të fundit “të gjithë profetët janë vëllezër. Ata kanë të njëjtin baba (Zotin), por nëna të ndryshme (gjuhët amtare, tokat amë, dhe rrethanat unike historike, që shpjegojnë të gjitha dallimet në shkrimet e tyre). Siç tha edhe Ebu Hurejra, I Dërguari i Allahut:“Si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër, unë jam më i afërti nga të gjithë njerëzit me Jezusin, birin e Marias. Profetët janë vëllezër nga babai; nënat e tyre janë të ndryshme, por feja e tyre është një”. (Buhari, Libri #55, Hadithi #652).

Pra “Profetët janë vëllezër në besim, edhe pse kanë nëna të ndryshme. Megjithatë feja e tyre është një”. (Libri i Myslimanit #030, Hadithi #5836). Unë jam një rabin reformator, dhe u interesova për herë të parë mbi Islamin kur e studiova në Universitetin Hebraik në Jeruzalem 60 e ca vjet më parë. Unë e kam vazhduar studimin tim mbi Islamin pa ndërprerje për shumë vite, dhe prej kohësh e konsideroj veten si një rabin reformator dhe një hebre mysliman. Në fakt unë jam një hebre mysliman, pra një hebre besnik që i nënshtrohem vullnetit të Zotit, sepse jam një rabin reformator. Profeti Abraham ishte hebreu i parë mysliman pasi në Kuran 3:67 thuhet:Ai (Abrahami) nuk ishte Jahudijaun, pra një hebre, dhe as Nasranijan, pra një i Krishterë, por më tepër një Hanifaam, një mysliman, domethënë “një besimtar monoteist hebraik që i nënshtrohet (Islamit) Zotit të vetëm pa një imazh, që krijoi të gjithë hapësirën dhe kohën; dhe që krijoi me pasardhësit e profetit Abraham, nëpërmjet profetëve Isak dhe Jakob (Izraelitë), një numër të madh monoteistësh të quajtur Populli i Izraelit, Banu Izrael.

Profeti Isaia tha:”Por ti, Izrael, shërbëtori im, Jakobi, që unë kam zgjedhur, je pasardhës i Abrahamit, mikut tim;” (Isaia 41:8) Kështu, pasardhësit biologjikë të profetit Abraham (Banu Izraeli), u bënë bashkësia e parë monoteiste në vazhdim, kur Zoti i shpëtoi ata nga shtypja e egjiptianëve; dhe pati me ta një besëlidhje të vazhdueshme me ta në malin Sinai. Profeti Abraham nuk lindi hebre, por pasardhësit e tij nga nipi i tij Jakobi/Izraeli u bënë Banu/Izraeli, populli hebre. Për 1200 e ca vjet pas Profetit Moisi, Banu Israel ishte i vetmi komunitet monoteist në botë. Në dallim nga bashkësitë e tjera monoteiste që u ngritën dhe ranë gjatë atyre shekujve; shumica, por jo të gjithë, nga Banu Izraeli i qëndruan besnikë besëlidhjes që Perëndia bëri me ta në Malin Sinai. Si rabin unë jam besnik ndaj besëlidhjes që bëri Perëndia me Abrahamin – hebreu i parë mysliman – dhe i nënshtrohem urdhërimeve që Perëndia i dha popullit të Izraelit në Malin Sinai. Por si një rabin reformator, unë besoj se udhëheqësit shpirtërorë hebrenj duhet të modifikojnë traditën hebraike, teksa po ndryshojnë rrethanat shoqërore dhe historike.

Po ashtu unë besoj se ne nuk duhet ta bëjmë të vështirë këtë fe për njerëzit që e praktikojnë. Këto janë mësimet që predikoi edhe profeti Muhamed 12 shekuj para ngritjes së Judaizmit Reformator në fillimin e shekullit XIX. Unë zgjedh të përdor Kuranin dhe Hadithet për të ilustruar argumentin se të gjitha fetë, përmbajnë deklarata që shpallin dhe miratojnë pluralizmin fetar. Ato përmbajnë ndërkohë edhe deklarata të tjera, që duket se pretendojnë ekskluzivitet fetar. Këto pikëpamje të kundërta janë vullneti i Zotit, në mënyrë që të ne mund të sprovohemi. Zgjedhja midis së mirës dhe së keqes, është një zgjedhje morale që mund ta bëjnë edhe agnostikët dhe ateistët. Besimtarët duhet të besojnë në të gjitha fjalët e Zotit, por nëse vlerësojmë mirësinë, përulësinë dhe paqen, ne jemi të detyruar të zgjedhim të kuptojmë deklaratat në dukje ekskluzive në kontekstin e deklaratave pranuese. Ky është vullneti i Zotit, në mënyrë që besimtarët të sprovohen në përkushtimin e tyre ndaj mirësisë, përulësisë dhe paqes.

Shënim: Allen Maller u tërhoq në vitin 2006 pas 39 vjetësh si rabini i Tempullit Akiba në Kalver Siti, Kaliforni. Ai është autor i një libri mbi misticizmin hebre ”Zoti, seksi dhe kabala”. / EurAsia Review – Bota.al

Continue Reading

Kolumna

Oferta ofenduese e BDI-së për Gostivarin!

Published

on

Është e trishtuar se ku është katandisur niveli i njërës prej partive që shqiptarët i besuan aq shumë e prej të cilës pësuan kaq shumë… Disa zëra thonë se kandidati i BDI-së është imponuar aq shumë sa kjo parti nuk ka pasur zgjidhje…edhe mund të jetë e besueshme, por prapë është e dhimbshme që disa individë me shenja të pastra klinike, të kontrollojnë një parti të tërë!

Nga Dr. Arben TARAVARI

Që BDI-ja nuk e ka dashur ndonjëherë Gostivarin nuk është as ndonjë gjë që nuk dihet dhe as ndonjë gjë e re. Qytetin që ka ekzistuar shekuj e shekuj më parë se sa BDI-ja të dilte në skenën politike, duket që kjo parti nuk e duron dot dhe i ka një inat të madh! Nuk dihet se çfarë e bën BDI-në t’i urrejë kaq shumë gostivarasit dhe Gostivarin e tyre…ndoshta sepse asnjëri prej këtij qyteti nuk lejon dhe lejoi që të tallen me ta, ndoshta sepse gostivarasit i dalin zot shtëpive të tyre dhe nuk lënë matrapazë të vijnë e të bëjnë përshesh, a ndoshta sepse gostivarasit janë kthyer në shembull të qytetarisë e këtij BDI-ja nuk e kapërcen dot!

Një nga dëshmitë më të mëdha që vërtetojnë urrejtjen e BDI-së ndaj Gostivarit, është kur kryetari i Komunës të qytetit vinte nga radhët e kësaj partie.

Nën regjimin e të deleguarit të saj, u shkruan faqet më të zeza të Gostivarit. Arriti puna derisa qytetarët jetonin në terror e tmerr duke u përballur përditë me natyrën manjako-depresive të ish kryetarit që valëviste flamurin e BDI-së. Nëse gjithë Maqedonia vuante nën regjimin e disa personave të korruptuar që kishin zaptuar pushtetin, Gostivari ishte në terrorin e njërit prej rasteve më klinike të një diktatori. Natyrisht që historia e tij nuk mund të ishte e njëjtë me kolegët e tjerë diktatorë sepse Gostivari banohet historikisht nga një popull i zgjuar dhe trim. Nga ana tjetër BDI-ja e kishte siguruar në mendjen e saj nënshtrimin e Gostivarit, ajo mendonte se me manovrat kriminale që përfaqësuesi i saj po ekzekutonte në qytet, tokat e të mirat e popullit do të ishin përjetësisht në duart e funksionarëve të BDI-së. Dhe parimisht, teorikisht BDI-ja kishte të drejtë të mendonte kështu. Fatkeqësisht të gjitha historitë e diktatorëve në botë janë të gjata dhe tragjike. Duke ngjallur tmerr e panik, duke shkaktuar varfëri ekstreme ndër populli, regjimet i blejnë njerëzve lirinë dhe dinjitetin ndaj është e vështirë tu kundërvihesh…mirëpo teorinë e diktatorit jetëgjatë e përmbysi populli i Gostivarit! Ndoshta këtu nis edhe zanafilla e urrejtjes patologjike që ka BDI-ja për qytetin trim. Kjo parti bashkë me të dërguarin e saj priste që gostivarasit të ulnin kokën, të zbatonin urdhra, të falnin tokat e tyre për fabrikat e funksionarëve, të lindnin fëmijët për t’i nisur mërgimtarë, të punonin për një kafshatë bukë duke parë se si diktatori dhe shpura e tij shëtisnin çdo javë me makina të ndryshme…e thjeshtë…NUK NDODHI KËSHTU!

Gostivarasit u çuan në këmbë si shumë herë gjatë historisë dhe e rrëzuan diktatorin që ndërkohë kishte nisur të delironte e të maste veten me njësinë e karatit…BDI-ja e humbi shumë shpejt nga ç’e priste betejën e saj me qytetin e urtë që shtrihet në Pollog!

Mundja e BDI-së u festua si ngadhënjim i popullit ndaj të regjimit dhe me të drejtë. Ikja e një diktatori është ngjarje që duhet kujtuar gjithnjë, duhet futur në librat e historisë e duhet mësuar nga çdo brez, në mënyrë që vetëdija e të ardhmes të kujtojë me mirënjohje trimërinë e etërve të tyre.

Me përzënien e diktatorit nga qyteti u mendua se mund të rehabilitohej dhe vet BDI-ja. Me mua të parin që po shkruaj këto radhë. Mendova se pavarësisht gjithçkaje që kishte ndodhur, BDI-ja mund të rifillonte një ristrukturim të sajin. Kjo sepse njoh disa njerëz të ndershëm e miq që janë pjesë e kësaj partie e nuk meritojnë këto njolla turpi, dhe e dyta sepse unë nuk i shoh partitë e tjera si kundërshtare por si kolege me të cilat parimisht duhet të na lidh ideali që qytetarët të jetojnë më të mirë…por si duket është e pamundur të kesh vizion evropian për disa parti që ende e shohin botën të vogël e të ndarë…

Tash që na ndan pak kohë nga zgjedhjet lokale, BDI-ja ka bërë gjestin më ofendues, më përçmues, më armiqësor ndaj Gostivarit!

Nga radhët e saj ka shpallur për kandidat për kryetar Komune të njëjtin diktator që e çoi popullin në gjendje mjerimi!!!

Ky është një ofendim skandaloz që BDI-ja i bën gostivarasve dhe qytetit të tyre.

BDI-ja është kthyer në peng të dy-tre emrave që kanë 20 vjet e rrotullohen në skenën politike a thua se kaq veta ka e gjithë partia.

Është e frikshme sa e tmerrshme të mendosh se kjo është hera e PESTË që kjo parti kandidon të njëjtin person. Mendoni! Për 20 vite me radhë partia e BDI-së i jep Gostivarit të njëjtin njeri, të njëjtin person që e shkatërroi qytetin e tyre!!! Si është e mundur një absurditet i tillë?! Si është e mundur që një parti të ofrojë të njëjtin emër prej nga themelimi i saj?! Çfarë është kjo kokëfortësi malinje ndaj popullit të Gostivarit, ky karshillëk i hapur, ky inat i shfaqur kaq qartë?! Si mundet që për 20 vjet BDI-ja të mos gjejë askënd nga radhët e saj për të zëvendësuar njeriun që populli e votoi si të padëshiruar në krye të Komunës?! Duket sikur slogani i BDI-së për Gostivarin është: nuk meritoni asgjë më shumë se një diktator…

Oferta e kësaj partie është një sfidë e hapur me popullin! Pa respekt për vuajtjet epike që i zgjedhuri i saj ka shkaktuar në Gostivar, BDI-ja duket se ka shpallur Luftë të Hapur me qytetin se sa një kandidaturë!!!

Në vend që të kërkonte falje e të distancohej nga terrori i pashembullt i një diktatori sui generis, kjo parti merr pozitën e tij duke e ulur veten në nivelin e një personi non-grata si është kandidati i saj në Gostivar.

Kjo ofertë ka dhe një dimension tjetër që ia rrit peshën e fajit. Si e përmenda më lart, në degën e BDI-së në Gostivar unë njoh njerëz të ndershëm, që i kam miq e gëzoj respekt. Këta anëtarë të BDI-së kanë 20 vjet që janë peng i një personi të vetëm!

Dikush do të thoshte- po mirë o Arben, ty mirë të bëhet, se kështu do e kesh më të lehtë për të fituar zgjedhjet…- teknikisht ka të drejtë çdokush që mendon kështu, por puna është se unë gjithnjë kam dashur të fitojë Gostivari dhe në këtë kuptim do të isha shumë i lumtur nëse do të kisha një koleg të denjë nga partitë e tjera. E di që atmosfera politike këtu në Maqedoni është veçse një treg i egër ku oponentët urojnë vdekjen politike për njëri-tjetrin, por unë nuk do heq dorë kurrë nga perceptimi im që i sheh partitë e tjera jo si rivale por si kolege. Ndoshta ky vizion që kam është ende i pakuptueshëm për disa parti, sepse janë ende në fazën që e mendojnë pushtetin si “arën e babës” mbi të cilën kanë të drejtën e pronës, por jam i bindur që brezat që do të vijnë do ta kuptojnë punën e partive si disa organizata që duan t’i shërbejnë popullit. Suma sumarum…BDI-ja ka sharë gjithë gostivarasit me kandidatin e saj! Të gjithë ata që janë përndjekur prej tij, varfëruar, turpëruar, deri edhe përzënë nga shtëpitë e tyre, BDI-ja i thotë- mirë ju a ka bërë! Edhe më keq meritoni!

Është e trishtuar se ku është katandisur niveli i njërës prej partive që shqiptarët i besuan aq shumë e prej të cilës pësuan kaq shumë… Disa zëra thonë se kandidati i BDI-së është imponuar aq shumë sa kjo parti nuk ka pasur zgjidhje…edhe mund të jetë e besueshme, por prapë është e dhimbshme që disa individë me shenja të pastra klinike, të kontrollojnë një parti të tërë!

Gjithsesi, Gostivari do të vazhdojë rrugën e tij, ne jemi gostivarasit e urtë e të paqtë por sigurisht të mençur e trima qē nuk bëhemi kurrë dhe asnjëherë qengj i askujt që do të na bëjë kurban! Ne i përkasim veç Zotit dhe njëri-tjetrit! Arritjet tona këto vite na kanë rreshtuar krenarisht si qytetin më të mirë ndër qytetet shqiptare dhe në tërësi! Jemi të qartë në rrugën tonë! Do të respektojmë çdo kandidat që do të futet në garë por pa asnjë dyshim do të Respektojmë e Mbrojmë të Parën Vendlindjen Tonë, Qytetin Tonë, Gostivarin!

Continue Reading

Kolumna

Pse askush nuk i kujton Demostratat e 29 Gushtit 1988 në Kumanovë?

Published

on

Shkruan: Mr. sc. Osama Muadini, Këshilltarë komunal i Aleancës për Shqiptarët në Komunën e Kumanovës

Pse asnjë shënim në kujtim të atyre që u rrahën, u vranë në burg ose e pas burgut vdiqën si pasojë e torturave!

Ishin Demostratat e para për Shkollim në Gjuhën Shqipe në ish sitemin Jugosllav, që u bënë piknisja e lëvizjes popullore gjithandej.

Nëse para 33 viteve na e ndaluan shkollimin e mesëm në gjuhën shqipe, janë po të njejtit që pas 33 viteve që udhëheqin me Kumanovën, duke i lënë pa objekt shkollor dhe pa kushte elementare për mësim, shkollarët e mesëm të Gjimnazit SAMI FRASHËRI!

Dhe ju vazhdoni t’i votoni ata të cilët mburren që janë PASARDHËS të KOMUNISTËVE të ish Sistemit – LSDM?!

Lavdi atyre që sot ne mësojmë shqip!

Continue Reading

Aktuale