Connect with us

Kolumna

Ra ky regjistrim dhe u panë shqiptarët në mërgim

Published

on

Sipas Bankës Botërore, në dhjetë vitet e fundit janë shpërngulur mbi 500 mijë qytetarë, nga të cilët një e treta kanë arsimim të lartë. Nuk ka ditë që për shkak të Covidit 19 të mos lexojmë lajme për ndonjë person, që ka humbur jetën, ndërsa një pjesë e madhe varrosen në Perëndim! Nuk ka më keq, që njerëzit, të cilët ëndrrat e tyre i kanë parë në vendlindje dhe në të nuk kanë mundësi as të varrosen. Kësaj i thonë tragjedi e dyfishtë.

Shkruan: Sefer TAHIRI, Shkup

Regjistrimi i popullsisë në Maqedoninë e Veriut u shty në shtator! Ka shumë këndvështrime se pse ndodhi shtyrja e procesit të numërimit të popullsisë, ndër të cilat dominon teza se regjistrimi u ndërpre për shkak të hovit të madh që ndërmori mërgata shqiptare. Deri në fund të prillit numri i qytetarëve të regjistruar, që ekzistencën e sigurojnë në vendet e Perëndimit dhe SHBA-së është 200 mijë persona. Shumica prej tyre janë shqiptarë.

Një e katërta e popullsisë jashtë Maqedonisë së Veriut

Ky entuziazëm i madh i mërgatës shqiptare është ambivalent. Në njërën anë lë hapësirë për të qenë të lumtur, se megjithatë mërgata nuk i ka shkëputur rrënjët me vendlindjen, me shqiptarët e këtushëm, dhe pavarësisht se nuk ka ndonjë privilegj për veten, merr pjesë aktivisht në këtë proces. Krejt kjo bëhet me vullnetin e lirë të mërgimtarëve, të cilët e kuptuan me kohë se të regjistrohesh do të thotë garantim i numrit të përafërt të pranisë demografike të shqiptarëve. Kjo ka vlerë jo vetëm simbolike, për të dëshmuar se shqiptarët nuk janë shumicë në Maqedoninë e Veriut, por janë shumë në numër dhe rrjedhimisht edhe të drejtat e tyre kolektive që gjenerohen nga Kushtetuta e Maqedonisë së Veriut dhe normat ligjore, duhet të jetësohen në pajtim me përqindjen reale të shqiptarëve! Statistika demografike reflektohet sidomos në segmentin e përfaqësimit të drejtë dhe adekuat të Marrëveshjes së Ohrit, gjë që fare mirë mund të përkufizohet që nga emërtimi i këtij parimi kushtetues, që vlen në shoqëritë shumetnike dhe shumëkulturore.

Ky numër i jashtëzakonshëm i shqiptarëve të regjistruar, jo vetëm që nuk mund të na bëjë të lumtur dhe euforikë, pavarësisht se është proces pozitiv, por duhet ta bëjë të ndalemi për pak kohë dhe të mendojmë ose të rishqyrtojmë se pse kaq shumë shqiptarë nga Maqedonia e Veriut sytë i kanë drejt Perëndimit, që shihet si Eldorado, e që shpesh është edhe zhgënjim.

Sipas Bankës Botërore, në dhjetë vitet e fundit janë shpërngulur mbi 500 mijë qytetarë, që do të thotë një e katërta e popullsisë. Nga ata, dy të treta kanë aftësi pune, ndërsa një e treta e qytetarëve ka përgatitje të lartë arsimore, kryesisht në fushën e teknologjisë informatike. Nga 24 shtetet e Europës Lindore, Maqedonia e Veriut, së bashku me Armeninë, Moldavinë dhe Bosnjën e Hercegovinën, bën pjesë në grupin e shteteve, nga të cilat evidentohet migrim i kuadrit me arsim sipëror. Statistika tregon qartë se çdo i treti qytetar, që e braktis Maqedoninë e Veriut, është me arsimim sipëror! Ndërkaq, 80 për qind e studentëve të fakulteteve pohojnë se pas diplomimit planifikojnë të largohen nga vendi. Të prirë që ardhmërinë e tyre ta shohin në Europë ose edhe më larg, sidomos janë ata që studiojnë shkenca natyrore ose teknike-teknologjike.

Natyrisht, në kohën kur bota është shndërruar në “fshat global”, lëvizja e lirë e njerëzve është procesi më i natyrshëm, por çështja është se pse tek shqiptarët ndodh në përmasa kaq të mëdha. Ngjashëm është gjendja edhe me Shqipërinë dhe Kosovën, nga të cilat migrojnë qindra mijëra shqiptarë.

Mungesa e shpresës shkakton eksod të madh

Nuk po i trajtojmë pasojat që i shkakton “migrimi i trurit” ndaj ekonomisë, tregut të punës, qëndrueshmërisë së sistemit pensional dhe shëndetësor, por më tepër po fokusohemi tek çështja se pse kaq shumë shqiptarë nuk shohin perspektivë në vendlindjen e tyre.

Nuk ka ditë, që për shkak të Covidit 19 të mos lexojmë lajme për ndonjë person, që ka humbur jetën, ndërsa një pjesë e madhe varrosen në Perëndim! Nuk ka më keq, që njerëzit, të cilët ëndrrat e tyre i kanë parë në vendlindje dhe në të nuk kanë mundësi as të varrosen. Kësaj i thonë tragjedi e dyfishtë. Një jetë e kaluar larg familjes, larg fushave e maleve të vendlindjes dhe në fund t’i japësh fund jetës në ndonjë shtet europian ose në Amerikë e Australi.

Pse ndodh ky fenomen? Kryesore është mungesa e shpresës, e cila siç thonë “vdes e fundit”, por fatkeqësisht tek një pjesë e qytetarëve, sidomos të rinj, tashmë është inekzistente. Mungesa e shpresës është pasojë e faktit që sistemi juridik nuk arrin të sigurojë shtet të së drejtës. Në anën tjetër, çdo ditë ballafaqohemi me skandale qeveritare për korrupsion dhe krim të organizuar, në të cilat janë të përfshirë edhe zyrtarë të lartë qeveritarë. I fundit është ish sekretari i përgjithshëm i Qeverisë, Dragi Rashkovski, i cili me rrogë prej 1 mijë euro ka blerë veturë të tipit xhip që kushton 74 mijë euro, ndërsa në fshatin Pobozhje kishte planifikuar ndërtimin e haciendës që kushton 400 mijë euro. Ai përfundoi në paraburgim në burgun e Shutkës. Xhipin nuk e kishte deklaruar në Komisionin e Antikorrupsionit, ndërsa haciendën e kishte regjistruar në emrin e dy fëmijëve të tij, të cilët janë të mitur.

Asnjë i ri nuk mund të motivohet në një vend, në të cilin libreza partiake është vizë për punësim. Kriteri i avancimit në shkallët e administratës shtetërore dhe publike nuk është as përvoja profesionale, ekspertiza, kompetenca, arsimimi, shkathtësitë komunikative e organizative, aftësitë menaxheriale, por është një dhe i vetëm – ai partiak-ideologjik.

Ne jetojmë në një ambient politik, në të cilin, për shembull, një ditë para zgjedhjes, pas marrëveshjeve partiake, dihen kandidatët që zgjidhen në pozitat e prokurorëve publikë ose edhe funksione tjera. Kur kjo ndodh, nuk mund të pritet nga një i ri me diplomë, e mbi të gjitha me dije të avancuar dhe cilësi të përdëftuara, të presë “mëshirën” e ndonjë kryetari të degës së partive në pushtet, kryesisht Bashkimit Demokratik për Integrim, që ta fusë në listën e punësimeve. Para se ta presë këtë mëshirim politik, një i ri i tillë vendos të drejtohet në Aeroportin e Shkupit ose në stacionet e autobusëve, të cilët edhe pse është kohë e koronës nuk ndalojnë së barturi shqiptarë drejt Europës.

Dy episode tragjike mbi mërgimin

Për fund, po rrëfej dy episode personale që ndërlidhen me mërgimin e të rinjve.

Në stacionin e autobusëve në Tetovë, dy prindër e përcillnin djalin e tyre dhe duart u mbetën lart, edhe pse autobusi, që me siguri ishte nisur drejt ndonjë vendi europian, nuk dukej më në hapësirë. Një fotografi që shkakton dhimbje, por edhe shqetësim se pse shqiptari gjithmonë, si në tregimet e Esad Mekulit, duhet të sigurojë bukën e gojës me “sharrë në krah”!

Në një mesditë në fshatin tim të lindjes – Radushë, i cili njihet si fshat i kurbetit, takova tre persona të moshuar, të cilët jetën e tyre e kanë kaluar në Gjermani. Të pashmangshme ishin rrëfimet e tyre për jetën e rëndë në tokën e huaj. Njëri nga ta, një burrë rreth të 70-tave tek rrëfente tha: “Kurbeti ka qenë i vështirë, pasi çdoherë kur shkoja nga shtëpia, e lija pas nënën time me duart e varura në parmak, duke qarë me lot”. Të gjithë, edhe pse 4 veta në tavolinë, nuk folëm gjë disa minuta!

Heshtja ndonjëherë flet më shumë se fjala!

Continue Reading

Kolumna

Z. Zaev, ani pse 14 viktimat nuk janë nga Strumica, ju nuk guxoni të përdorni fjalë banale!

Published

on

By

Z. Zaev, ani pse 14 viktimat nuk janë nga Strumica, ju nuk guxoni të përdorni fjalë banale!

Orhan Kasami

Z. Zaev, kryeministri i një vendi duhet të tregojë dhimbje për viktimat e rasteve tragjike, pa marë parasysh nga janë. Aq më tepër kur bëhet fjalë për tragjedi me 14 viktima. A janë nga Tetova, a janë nga Strumica, nuk ka shumë rëndësi. Për ta duhet të flitet me respekt, e jo me fjalë banale, siç folët ju sot, bashkë me ata që ju duartrokitën. Deklarata juaj sot ishte ofenduese. Nëse është banalizuar diçka në këtë rast, atë e keni bë ju duke refuzuar dorëheqjet. Ju po tregoni se më me rëndësi i keni kuadrot e partisë, se sa viktimat.

Duhet tu kerkoni falje sa më shpejtë familjeve të viktimave dhe gjith opinionit në Maqedoninë e Veriut, që ende ndien dhimbje për tragjedinë e paparë.

Continue Reading

Kolumna

Politikë dhe strategji kombëtare kundër kulturës shqiptare

Published

on

By

POLITIKË DHE STRATEGJI KOMBËTARE KUNDËR KULTURËS SHQIPTARE

Nga Avni Halimi

Cila ishte pozita kulturore e shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut, sidomos pas Luftës së Dytë Botërore e këtej. Si zhvilloheshin kulturalisht shqiptarët e Maqedonisë? Cila ishte pozita e tyre kulturore? Cili ishte qëndrimi i politikës zyrtare ndaj kulturës shqiptare? Cilat ishin politikat kulturore dhe sa i preknin ato interesat kulturore të shqiptarëve?

Gjatë periudhës komuniste, si gjithandej nëpër ish-Jugosllavi, edhe në Maqedoni shqiptarët kaluan nëpër një proces të tmerrshëm diskriminues. Përjetuan presione të papërballueshme politike dhe për pasojë u detyruan të shpëngulen mijëra familje shqiptare fillimisht nëpër viset turke e pastaj edhe nëpër shumë qendra evropiane.
Krahas këtyre represalieve, sistemit jugosllav i duhej edhe propagimi i “bashkim-vëllazërimit” i cili ruhej dhe kalitej përmes ventilimeve kulturore amatoreske të rezervuar për “kombësitë”, term ky i shpikur për bashkësitë etnike të cilat sistemi jugosllav nuk i llogariste për komb. Kosova, ndonëse ishte element përbërës i federatës jugosllave, nuk mund të llogariste në pavarësinë e vet eventuale, sepse banohej nga “kombësia shqiptare”, ndërkohë që kombësitë nuk llogariteshin si element shtetëformues. Kombësitë llogariteshin si elementë që e pasuronin diversitetin kulturor të republikës ku banonin. Pra, kultura e një republike ishte e pasur edhe për një kulturë tjetër që i përkiste një kombësie që nuk mund të llogariste në shtetëformësim. Kultura e republikës, apo e popullit shtetëformues, avansohej, stimulohej, subvencionohej, me politika, me plane zhvillimi e me buxhet shtetëror e republikan, ndërsa kultura e kombësive “ruhej e konzervuar”, mbahej ashtu siç ishte që në hapat e para të formimit të shtetit jugosllav. Shqiptarët e ish-Jugosllavisë nuk patën të drejtë të kenë institucionet e veta kulturore nacionale si: operën, filharmoninë, baletin, muzetë, institucionet e zhvilluara për trashëgiminë kulturore, teatrin, filmin. Kjo në planin e politikës federale, ndërsa në planet e politikave republikane situata ishte edhe më e mjerueshme. Racizmi kulturor dukej si në ditë me diell! Diskriminimi federativ u jepte leje republikave për hartime dhe zbatime të politikave edhe më diskriminuese kulturore.

Kapacitetet intelektuale e krijuese të shqiptarëve të Maqedonisë ishin të pakta dhe gjithnjë të survejuara nga “syri i zgjuar” që kishte për detyrë kapjen e nacionalistëve dhe shovenistëve shqiptarë. Pra, censura, autocensura dhe “syri i zgjuar”, elemente këto të pushtetit të egër diktatorial, ndikonin në vetëpërmbajtje intelektuale dhe, për pasojë, në jetën skajshmërisht të varfër kulturore. Të vetmet institucione që prodhonin kuadro intelektuale ishin Shkolla e Normales si dhe Fakulteti albanologjik dhe Pedagogjiku me mbi tetëdhjetë për qind të provimeve në gjuhën maqedonase. Para se të kyçeshin nëpër proceset e vobekta kulturo-arsimore fillimisht i nënshtroheshin përshtatshmërisë ideopolitike. Kapacitetet e tyre intelektuale e kulturore mund të vinin në shprehje në Teatrin e kombësive, në Redaksinë e “Flakës së Vëllazërimit” e cila dy-tri herë në javë botonte gazetën, botonte një revistë periodike për kulturë, shkencë e art, Jehona e Re, si dhe kishte edicionin botues në kuadër të së cilës gjatë vitit botoheshin 4-5 autorë shqiptarë. Shqiptarët e Maqedonisë patën edhe një redaksi radio-televizive me nja dy orë program në ditë ku herë pas herë ndiqnin ndonjë këngë apo valle shqiptare. Pushteti totalitar kishte edhe një mjet tjetër, i cili duke u llogaritur më tepër si atrakcion kulturor, shtonte rehatinë e vet politike duke e trashur “bashkim-vëllazërimin”. Për të gjitha kombësitë në rrafshin kulturor stimulonte themelimin e shoqërive kulturo-artistike, prej të cilëve kërkonte repertoar që do ta pasqyronte diversitetin kulturo-folklorik të kombësive. Këtë politikë zyrtare ishte e detyruar të zbatonte edhe SHKA “Ibe Palikuqi”dhe “Emin Duraku” nga Shkupi, “Xheladin Zeqiri” nga Tetova, “Bajram Shabani” nga Kumanova, e ndonjë tjetër të nivelit skajshmërisht amatoresk. Asnjë nga këto shoqëri kulturo-artistike shqiptare nuk mund të organizonte program kulturo-artistik për shqiptarët e këtushëm pa marrur leje nga policia e vendit. Fillimisht dorëzohej i tërë repertoari i përkthyer dhe i shpjeguar në gjuhën maqedonase dhe tek pastaj, nëse kalonte “gijotinën” e përshtatshmërisë ideo-politike, nëse repertoari ngërthente edhe pikë artistike nga kombësitë e tjera, qoftë këngë apo valle, sigurohej leja për ndonjë koncert amatoresk. Dhe kjo ishte e tërë jeta kulturore shqiptare në Maqedoni, nivelin e të cilës e ngriste paksa në profesionalizëm vetëm trupa teatrore e shqiptarëve që funksiononte në kuadër të Teatrit të kombësive në Shkup.

Përkundër këtyre politikave raciste, përkundër “syrit të zgjuar” të diferencuesit ideopolitik, mund të thuhet se ajo pak kulturë shqiptare që prodhohej atëbotë, ishte skajshmërisht autoktone, burimore, me vlera të përfillshme intelektuale e kulturore. Dhe kjo ishte meritë skajshmërisht individuale e “pehlivanëve” shqiptarë dhe jo përkujdesje shtetërore. Shteti-republika përkujdesej vetëm për degradim dhe shpërfytyrim deri në primitivizëm të kulturës shqiptare.

Sot në Maqedoni është edhe më keq! Nëse dikur kulturën shqiptare në këtë shtet e ngulfaste sistemi politik, sot këtë e bën pushteti maqedonas me politikat e veta diskriminuese në raport me kulturën kombëtare shqiptare. Diskriminimi dhe mohimi i kulturës shqiptare sot për sot është jo vetëm strategji apo program por, obligim dhe detyrë kombëtare maqedonase, e mbështetur në korniza të ndryshme ligjore…

Continue Reading

Kolumna

Sa janë të sigurta spitalet modulare në Maqedoni?

Published

on

Nga: Ing.dip Bedri Behadini

Djegja e spitalit modular për sëmundje infektive COVID-19në Tetovë ku për pasojë kemi shkrumbimin e pacientëve nga zjarrii cili në fakt nuk i pyeti se cilës parti i takojnë ata, hapi një debat të ashpër politik ndërmjet opozitës dhe pozitës.

Mosbesimi në vetvete dhe në kuadrot profesionale në vend Qeveria kërkoj ekspertë nga vendet e Evropës në këtë rast nga Gjermania,të cilët do të jepnin versionin përfundimtar mbi shkaqet e katastrofës që ndodhi ditë më parë në Spitalin e Tetovës. Kuptohet ky mosbesim vjen nga fakti sepse Qeveria e tanishme dhe qeveritë e mëparshme e dine mirë se çfarë kuadrosh kanë punësuar në universitete në të gjitha nivelet akademike si në Fakultetet Teknike, ai Juridik, në Mjekësi e kështu me radhë .Kuadro që do të prodhonin profesionalistë të sferave të ndryshme të cilët do të kontribuonin për shoqërinë në çdo moment duke përfshirë edhe rastet emergjente për një ekspertizë të drejtë dhe të saktë si në rastin e fundit tragjik në Tetovë.

Në shtetin tonë ekziston komora e inxhinierëve dhe arkitekëve të autorizuar e cila është e pavarur dhe jopolitike e cila nëpërmjet komisioneve autorizon inxhinierët e të gjitha sferave me AUTORIZIM A si për projektim,realizim ,mbikëqyrje dhe revision të projekteve pa të cilët asnjë kompani ndërtimi dhe shërbimi nuk mund të punësoj inxhinierët përkatës. Keta autorizime njihen edhe në Gjermani, prandaj Qeveria po të ishte transparente nuk duhej të ikte aq larg në Gjermani por të ndalej pikërisht në vend sepse edhe këtu kemi ekspert të fushës që fatkeqësisht ikin çdo ditë jashta vendit pikërisht nga kjo apo ajo Qeveri.

Një ndër inxhinierët e autorizuar me ATORIZIM A për realizimin ,projektimin dhe mbikëqyrjen e sitemeve termoteknike për ndërtesa me rëndësi të veçantë siç ishte edhe Spitali Modular në Tetovë jam edhe unë prandaj nuk munda të jem indiferent ndaj situatës se krijuar .
Nuk mundet të ndizet aq shpejt një ndertese me rëndësi të veçantë nëse është projektuar në të gjitha fazat nga inxhinierët me autorizim A duke përfshirë këtu edhe revizionin e projektit,në të gjitha fazat nga inxhinjerët me autorizim A.

Kompania e cila ka realizuar dhe zbatuar projektin e ndërtimit në të gjitha fazat ka qenë e obligueshme që nëpërmjet inxhinierëve të autorizuar A për realizim t’iparaqestë gjitha gabimet e mundshme në projekt duke përfshirë revizionin e projektit edhe materialet ndërtimore si nga kualiteti,çmimi dhe qëndrueshmëria sipas protokollit dhe kontratës në tenderim te projektit te mbikëqyrësit e autorizuar me autorizim A për mbikëqyrje nga investitori nëkëtë rast nga Ministria e Shëndetësisë si të punësuar të përhershëm në këtë Ministri .

Para fillimit të ndërtimit kompania ka qenë e obligueshme të paraqesë te mbikëqyrësit e investitorit të gjitha certifikatat e pajisjeve dhe produkteve ndërtimore të cilët deshmojnë prodhimin,garancionin dhe standardet e kualitetit.

Gjatë relizimit të punës nga kompania duhet të jenë të nënshkruara nga mbikëqyrësit e Ministrisë së Shëndetësisë të gjitha librat ditorë të ndërtimt të cilat në detale shënojnë sasinë e materialit të montuar për secilën ditë si dhe libri kryesor indërtimit sipas të cilit bëhen pagesa kompanisë për punën e realizuar kuptohet gjithnjë sipas projektit. Për çdo ndryshim në projekt kompania ka qenë e obligueshme me shkrim të bëj kërkesë te mbikëqyrësit dhe projektuesit për ndryshimin e mundshëm dhe nuk mund të ndryshojë asgjë pa pranuar me shkrim lejen nga mbikëqyrësi dhe projektuesi të cilët janëtë obliguar të përgjigjen brenda disa orëve .

Pas mbarimit të ndërtimit para pranimit teknik të Spitalit kompania ka qenë e detyruar t’bëjetë gjitha testimet e nevojshme sipas projektit si testimin e rrjetit elektrik, matja dhe testimin e tokëzimit ,testimi i sistemit kundër zjarrit ,sistemin e ngrohjes dhe klimatizimit,sistemin hidraulik,kontrolimin dhe testimin e pajisjeve mjekësore ,kontrollimin dhe testimin e sistemit të gazrave medicinal si dhe sistemin e barazimit të potencialeve e cila ndoshta ka qenë edhe shkas kryesor i aksidentit .
Te gjitha matjet dhe testimet bëhen në presence të mbikëqyrësve përkatës ,realizuesit dhe personit të brendshëm të autorizuar nga Spitali I Tetovës të cilët në fund të çdo testimii plotësojnë dhe nënshkruajnë procesverbalet përkatëse ku përshkruhet e gjithë rrjedha e testimit dhe kontrollimit .
Para se të bëhet pranimi teknik është e nevojshme edhe edukimi i personelit të posaçëm mbi përdorimin e pajisjeve mjekësore si dhe sistemeve të lartpërmendura si dhe elaborati I mirëmbajtjes dhe përdorimit në të cilat shënohen edhe rreziqet që mund të paraqiten gjatë përdorimit të sistemeve dhe pajisjeve brenda spitalit.
Nese kemi pasur pranim teknik do tëthotë se janë pranuar të gjitha materialet ndërtimore ,pajisjet dhe sistemet funksionale sipas protokolllit dhe projektit që do të thotë se:

1. Materialet ndërtimore pra sendvic panelet përmbajnë PUR dhe PIR sipër shembull prodhimit KINGSPAN të cilet janë zjarrdurues në fakt panelet u dogjën tërësisht.

2. Ndërtesa duhej të kishte dy dalje për evakuim në raste emergjence në fakt njerëzit dilnin nga dritarja.

3. Spitali duhej të kishte system zonal kundër zjarrit në fakt ai nuk ekzistonte fare.

4. Spitali duhej të kishte senzorët që detektojnë koncentrimin e gazrave djegës në ajër duke ditur se dezinfektantët janë me bazë alkooli dhe përdoren mjaftë në repartet infektive dhe avullohen lehtë duke mundësuar ndezje edhe me një shkëndi më të vogël.

5. Spiatali I këtillë duhej të kishte sistem ngrohje dhe ftohje,ajër-ujë që janë më të sigurta në këto raste në fakt kemi split pompa termike tek tëcilët uroj të mos kenë Freon R32 i cili është indezshëm dhe nuk lejohet të përdoren në këto ndërtesa.

6. Spitalet e këtilla duhet të kenë tokëzim për barazim potencialesh qënë fakt nuk dihet a është realizuar apo edhe a ka qenë i paraparë.

7. Materasat dhe çarçafat ku shtrihen pacientët duhet gjithashtu të jenë jo aq të ndezshme.

8. Jashta spitalit duhej të ekzistonin së paku dy hydrant kundër zjarrit të cilët në fakt nuk ekzistojnë.

9. Spitalet e këtilla duhet të kenë sistem alarmi, rrezik nga zjarri qënë fakt nuk funksiononte ndoshta edhe nuk ekziston,i vetmi alarm ishte detonimi dhe shpërthimi në flakë.

Ekspertizën e këtillë do ta bëjnë edhe ekspertë gjerman pasi duke e ditur se në spital ështëi pranishëm oksigjeni I pastëri cili kur ndodhet në tepricë rreth një lënde djegëse në këto raste material ndezës , avuj alkooli ose ndonjë gaz freoni ku mjafton një shkëndi të vogël të shndërrohet ne material plasës eksploziv që shkakton temperature të lartë në fakt zjarr .
Tani që kemi viktima kuptohet qe nuk duhet të politizohet situata ,por politizimi i biznesit ka kohë qëbëhet në shtetin tonë .Në shtetitn tonë ka disa kompani që plotësojnë kushtet të parashtruara në tendera, që me ndikim të politikës I fitojnë këto tendera qindra milionëshe dhe ua shpërndajnë kompanive tjera si nënkontraktor normalisht duke e marrë paraprakisht fitimin e dëshiruar nga projekti dhe nëkëto raste nënkontraktorët mundohen qëtë fitojnë nga projektet duke ndryshuar kualitetin dhe sasinë e materialeve të montuara me pëlqimin e mbikëqyrësve të cilet shpesh kercnohen nga politika sepse u rrezikohen vendet e punës ose korruptohen me vet dëshirë duke ulur kualitetin e pajisjeve dhe materialeve ndërtimore , duke rezikuar qytetarin hallexhi i cili shkon të shërohet duke mos ditur se do të përjetojë ferrin për së gjalli.

Continue Reading

Aktuale