in7 - 2019

Komente

E vërteta prej të cilës nuk lodhemi kurrë!

Publikuar

on

Shkruan, Vjosa OSMANI – Ushtrues Detyre, President i Republikës së Kosovës

Mbi 13 mijë civilë janë vrarë nga Serbia në luftën e fundit në Kosovë, shumë prej të cilëve ishin fëmijë. Mbi 13 mijë njerëz sot nuk janë, në mënyrë që ne të kemi më shumë zë, në mënyrë që lirshëm të mund ta ngrisim atë zë. Përtej detyrimit politik, si përfaqësues të zgjedhur të qytetarëve është mbi të gjitha obligim njerëzor e human që këtë zë ta ngrisim për viktimat dhe familjet e tyre. Çdo ditë, në çdo vend e para cilësdo palë. Sepse e vërteta e Kosovës, është e vërtetë e dhimbjes, sakrificës, humbjes së më të dashurve, e vërtetë e nënave që humbën fëmijët, e vërtetë e fëmijëve që mbetën pa prindër, e vërtetë e familjarëve që panë tmerrin me sy, e shpëtuan pikërisht për të treguar këtë tmerr, siç thoshte edhe At Zef Pllumi: “Rrno për me tregue”.

Në varrezat masive në Serbi, u gjetën pjesë të trupave të civilëve, shumica prej të cilëve gra (përfshirë gra shtatzëna) e fëmijë, u gjetën lodra, receta barnash, rroba fëmijësh, e gjësende të tjera të njerëzve tanë, të pafajshëm, të cilët u vranë në mënyrat më mizore vetëm pse ishin shqiptarë.
Gjetja e mbetjeve mortore në një lokacion në Rashkë të Serbisë, disa ditë më parë, rikthen vëmendjen te 1643 personat e pagjetur, për të cilët ende familjet presin në antkh dhe për të cilat nuk ka informacion as shteti i Kosovës. Serbia kërkon që të shtyhet zhvarrosja e tyre, sepse dëshiron të vazhdojë të fshehë krimin. Fshehja e fakteve është krim në vete, ndaj çfarëdo vonese në këtë plan, është krim i dyfishtë. Veprimet gjenocidale të Serbisë në Kosovë ende nuk kanë marrë përgjigje. Pranimi i fajit, kërkimfalja dhe vendosja e drejtësisë janë tri parakushtet për stabilitet, fqinjësi të mirë dhe paqe të qëndrueshme!

Prandaj secili njeri racional në Kosovë, kurrë nuk duhet të lodhet së treguari të vërtetën e së ngrituri zërin për njerëzit që humbëm si rezultat i politikave gjenocidale të Serbisë. Ne nuk jemi lodhur e nuk do të lodhemi kurrë së dëgjuari familjet e viktimave, sepse ata e tregojnë të vërtetën e Kosovës. Mirëpo jemi lodhur nga politikanë të papërgjegjshëm, të cilët tregojnë mosdurim ndaj së vërtetës e ndaj familjeve të viktimave, ndërkaq tolerancë ndaj politikave mohuese të Serbisë!
Për të gjithë ata që pyesin “Çfarë ka Kosova për t’i dhënë Serbisë si kompromis në dialog”, përgjigja jonë, njëzëri, duhet të jetë: Dëgjoni rrëfimet e familjeve të viktimave. Kosova nuk ka asgjë tjetër për të dhënë. Kosova ka dhënë më të shtrenjtit e saj…Ka dhënë fëmijët e saj. Kjo është e vërteta të cilën nuk do të lodhemi asnjëherë duke e treguar!

Vazhdo leximin

Komente

25 Nëntori, Dita Ndërkombëtare për Eliminimin e dhunës ndaj grave!

Publikuar

on

nga

Shkruan, Bujare ABAZI

Dhuna në familje, e veçanërisht dhuna ndaj grave e vajzave, megjithëse dukuri e shëmtuar sipas raporteve të vendeve të ndryshme, është e pranishme në çdo shoqëri, pa marrë parasysh sa e zhvilluar është ajo.
Pas goditjes së Globit me Covid-19, kjo dukuri ka arritur përmasa edhe më të mëdha.
Keshtu, shifrat flasin se 243 milion gra dhe vajza u abuzuan nga partneri gjatë vitit që po e lëmë pas. Ndërsa, mëpak se 40 përqind e tyre e raportojnë dhunën ose kërkojnë ndihmë.
Për dallim nga shtetet e zhvilluara që këtë dukuri e trajtojnë nga më shumë aspekte si: sociale, teorike, empirike e ligjore, në shoqërinë tonë për këtë temë ende nuk flasim mjaftueshëm hapur.
Gratë dhe vajzat e dhunuara shpesh nuk e denoncojnë dhunën, përshkak të nivelit të ulët të arsimit që kanë, nuk kanë një vend pune ose kanë punë të pasigurt, e cila nuk i siguron pavarësinë dhe kështu bëhen barrë e familjes, por shpesh herë edhe për shkaqe të turpit që ndjejnë.
Fuqizimi i grave dhe vajzave do të kërkoj përpjekje më të fuqishme të institucioneve dhe shoqërisë që për dhunën mos të heshtet, por të ndëshkohet dhunuesi e të funksionoj ligji.
Sigurisht se edhe mediat kanë një rol të rëndësishëm, ku tema të këtilla duhet më shpesh të bisedohen dhe të apsolvohen nga ekspertë të fushave të ndryshme, e që janë në relacion me eleminimin e kësaj dukurie, dhe mbi të gjitha, duhet vetëdijsuar grat dhe vajzat që kjo e keqe nuk ndodhë për fajin e tyre dhe se ata meritojnë një trajtim dhe përkrahje dinjitoze.
Një shoqëri e shëndoshë duhet të mendoj gjithë format për zvogëlimin , pse jo edhe eliminimin e kësaj dukurie, e cila negativisht ndikon në shëndetin fizik dhe mendor , jo vetëm të gruas apo vajzës sëdhunuar, por edhe më gjërë.
Linjat telefonike, qendrat për përkujdesje që janë në dispozicion të grave e vajzave të dhunuara, janë ende ndihmë modeste, prandaj ajo që duhet bërë ne si shoqëri , kërkon përkushtim, përkrahje, mirëkuptim dhe dashuri, sidomos nga familja.

Vazhdo leximin

Komente

Mallkimi i fëmijëve të Manastirit, Çashkës, Idrizovës, po asimilohen me ‘kirilicë’!

Publikuar

on

nga

Shkruan, Naser PAJAZITI

Në këtë përvjetor të Kongresit të Alfabetit Shqip, fëmijët shqiptarë të shumë vendbanimeve të Manastirit, Velesit, Çashkës, Idrizovës…etj, nuk iu gëzuan kësaj feste.

Ata janë një botë tjetër, të përjashtuar nga kjo festë. Ata nga mosha 6 vjeçe përballen me sfida dhe kalvare të llahtarshme, duke u detyruar që të ndjekin shkollimin në gjuhën maqedonase nga klasa e parë, sepse shteti nuk ia siguron të drejtën që të mësojnë në gjuhën e tyre amtare. Me vite të tëra këta fëmijë të vendbanimeve të thella rurale rriten e kaliten me shkonjat kirilicë. Ata janë “jetimët” e Marrëveshjes së Ohrit, këtij shteti që aspiron dhe po bën zhurmuesin e lirisë së të drejtave të njeriut pranë dyerve të Brukselit.

Por ana tjetër e këtij realiteti të trishtueshëm është se 15 vitet e fundit, thuajse të gjithë ministrat e arsimit ishin shqiptarë.

Vetëm pak kilometra nga Shkupi, për fëmijët shqiptarë të vendbanimit të Idrizovës nuk ka mësim në gjuhën e tyre amtare. Në shkollën që mban emrin
“Njegosh” sundimtarit malazez dhe të Mitropolitit të Cetinës të Kishës Ortodokse Serbe, ata nuk gëzojnë të drejtën që të mësojnë në gjuhën amtare nga klasa e pestë deri në klasën e nëntë. Ose të vazhdojnë maqedonisht, ose të detyrohen të udhëtojnë me dhjetëra kilometra në vendbanimet e tjera apo në Shkup për të mësuar në gjuhën e tyre. Komuna, por edhe shteti nuk ia mundëson këtë. Përkundër premtimeve, fëmijët shqiptarë të këtij vendbanimi janë pre e një loje politike.

Absurditeti më i madh është se shkolla “Njegosh” ka një kat të tërë bosh që nuk shfrytëzohet për mësim, për shkak të numrit të pakët të nxënësve maqedonas, por që nuk lejohet hapja e paraleleve shqipe nga klasa e gjashtë deri në të nëntën. Kundër hapjes së këtyre paraleleve janë çuar në protesta edhe prindërit e fëmijëve maqedonas, me arsyetimin se nuk ka kushte, mund të ketë probleme dhe padurueshmëri mes fëmijëve.

Fëmijët e fshatrave të largët të Çashkës e Velesit po ashtu janë pjesë e këtij diskriminimi. Shkolla qendrore në Çashkë numëron mbi 120 nxënës, ku 40 prej tyre janë nxënës shqiptarë që mësojnë në gjuhën maqedonase nga klasa e parë, për shkak se nuk u sigurohet mësimi në gjuhën amtare.

40 fëmijët e fshatrave Ellovec, Starigrad, Bosillcë, Banjicë, etj, nga mosha 7 vjeç detyrohen të mësojnë maqedonisht, janë të vendosur në konvikt për pesë ditë, ku duhet të qëndrojnë aty dhe janë larg familjeve të tyre.

Ata po asimilohen nën heshtjen e frikshme që ka kapluar këto vendbanime dhe zhurmën dhe perversitetin e politikës shqiptare institucionale dhe jashtëinstitucionale. Edhe aty prindërit maqedonas vazhdimisht çohen në protesta për të parandaluar hapjen e paraleleve shqipe, me arsyetime ndër të cilat edhe ato se si do të merren vesh fëmijët e tyre me ata shqiptarë, kur nuk do të dijnë maqedonisht, apo edhe se këtu është Maqedoni”.

Në Manastirin e Alfabetit dhe fshatin Këshavë e Dolencë janë vetëm pak paralele, ku ka mësim shqip, por që shumë lëndë dita ditës po mësohen në maqedonisht, me arsyetimin se nuk ka kuadro. Ndërsa nga 7 shkolla të mesme, asnjë paralele nuk është në gjuhën shqipe, dhe thuajse mbi 70 fëmijë shqiptarë detyrohen të regjistrohen në këto shkolla, ose të shpërngulen dhe të vijojnë mësimin në gjuhën amtare nëpër vendbanime tjera.
Janë edhe shumë vendbanime të tjera që përjetojnë këtë golgotë, ndërsa politika dhe zemërgjerësia shqiptare vijon me terkun e njejtë, me arsyen për të mos prishur marrëdhëniet ndëretnike.

Pas këtyre urimeve e përgëzimeve, asgjë e re për fëmijët shqiptarë në komunat Manastir, Veles, Çashkë, Gazi Babë (Idrizovë), të cilët kanë frikën në palcë që mos të flasin mbi këtë temë, që e ka në dorë dhe e mban peng politika e mbrapshtë, paaftësia e të zgjedhurve dhe zyrtarëve përgjegjës, që dobësitë i mbulojnë me arsyetimet mos të ndezim gjakrat dhe mos të hidhërojnë komshinjtë.

Pse po ndodhë ky diskriminim brutal antikushtetues. Pse nuk kërkohet përgjegjësi ligjore ndaj kryeministrit, ministrave përgjegjës, kryetarëve të komunave dhe drejtorëve të shkollave që po cënojnë të drejtat e fëmijëve shqiptarë, të cilëve u pamundësohet mësimi në gjuhën amtare. Ka masa ligjore penale edhe ndaj prindërve të organizuar nga motive politike. Shteti edhe ata duhet t’i godasë.

Mos të heshtin gjithë ato shoqata, ekspertë e nisma qytetare. Partitë që bërtasin e shkruajnë vetëm në internet, pse nuk organizojnë e ndihmojnë prindërit e këtyre vendbanimeve të ndërmarrin veprime ligjore. Kjo është e drejtë elementare demokratike që garantohet edhe me Kushtetutë! Tejkaloni interesat e juaja, mjaft më! Sot duhet të drejtojmë sytë kah këta fëmijë “jetimë” që po lëngojnë e mallkojnë, dhe nuk po shijojnë ëndrrën e tyre!

Vazhdo leximin

Komente

Ziadin Sela uron Ditën e Alfabetit: Shqiptarët që në vitin 1908 zgjodhën rrugën evropiane

Publikuar

on

nga

Kryetari i Aleancës për Shqiptarët, Ziadin Sela ka uruar shqiptarët për festën e shkronjave shqipe duke ua rikujtuar edhe njëherë se klasa politike drejtuese në Maqedoninë e Veriut është e paaftë, sipas tij, për ta jetësuar Ligjin për përdorimin e gjuhëve e me këtë përdorimin zyrtar të Gjuhës Shqipe, përcjell in7. Ja se çka shkruan Ziadin Sela:

Të nderuar bashkëkombas, kudo që ndodheni, të dashur shqiptarë, albanologë të vendit dhe të huaj, dashamirë të gjuhës sonë të bukur shqipe, muaji Nëntor si gjithmonë na vjen me festat më të rëndësishme për kombin, ndër të cilat edhe kjo e ABC-së shqipe.
Në betejën e madhe kulturore e shkencore, që u zhvillua në Manastirin historik, nga data 14 deri më 22 Nëntor, ngadhnjeu e vërteta toleranca dhe zëri i arsyes, i të gjithë delegatëve pjesëmarrës në këtë Kuvend. Të pranishmit në këtë Kongresi historik për gjuhën dhe alfabetin e saj, intelektualët , gjuhëtarët, shkrimtarët dhe atdhetarët, që erdhën nga katër anët e hapësirave shqiptare, dolën me një zë, miratimin e një alfabeti me bazë latine, garancë e vetme, me ardhmëri të sigurtë drejt popujve dhe kulturës së tyre evropiane.
Kongresi i Manastirit, që punimet i përfundoi më 22 Nëntor të vitit 1908, bashkë me ate të Drejtshkrimit të gjuhës shqipe të Tiranës, të vitit 1972, janë ngjarjet kulmore të kulturës sonë, prej ku doli gjuha letrare shqipe, vlera ndër më të rëndësishmet e qenies sonë kombëtare.
Këtë të arritur historike, që kaloi rrugë të mundimshme deri në fitoren e plotë, assesi nuk duhet lejuar të nënçmohet, të deformohet e të neglizhohet nga askush, qofshin ato edhe elita politike, siç janë edhe këto të Qeverisë së Republikës së Maqedonisë së Veriut, që assesi ta jetësojnë të plotë Ligjin për përdorimin e gjuhëve, që nënkupton gjuhën shqipe.
Urime Festën e Alfabetit shqip, të kësaj gjuhe perëndie, siç thoshte Naimi ynë i madh, GËZUAR!
Ziadin Sela
Vazhdo leximin

Aktuale