Connect with us

Argëtim

Tre këshilla që do t’ju ndihmojnë të minimizoni stresin pas punës

Published

on

Shumë pajisje moderne u menduan se do të na ndihmonin të përfundonim punën më shpejt dhe në këtë mënyrë ne do të kishim më shumë kohë të lirë, por duket se ndodhi e kundërta.

Email-i, kompjuterët dhe smartphone-t i vënë disi nën presion punonjësit para punëdhënësve dhe nuk është çudi që shumë të ndihen të paaftë që të “shkëpusin prizën” dhe t’i shpëtojnë stresit të punës.Të ndash punën nga jeta personale mund të duket një sfidë, por është e nevojshme për të ripërtërirë energjitë.Më poshtë janë tri këshilla se që do t’ju ndihmojnë t’ia dilni mbanë.

1.Bëni një listë të punëve që keni për të bërë nesër para se të largoheni

Para se të largoheni nga puna, bëni një listë se çfarë keni për të bërë mëngjesin tjetër kur të mbërrini në punë. Nënvizoni gjithçka ju duhet të merrni në konsideratë ose të mbani mend. Listën e punëve që duhet të përmbushni lëreni në tryezën tuaj të punës apo në ndonjë vend tjetër të përshtatshëm. Mund të largoheni në këtë pikë nga puna dhe ta fshini listën nga mendja juaj. Në këtë mënyrë, ju do të jeni gati për të filluar ditën nesër dhe të shijoni mbrëmjen tuaj.

2.Kontrollojeni email-in e punës në punë dhe vetëm në punë

Disa mund të zgjedhin të mos e hapin adresën e email-it të punës nga celulari. Në fillim mund të duket e vështirë të hiqni dorë nga zakoni i kontrollimit të email-it të punës ndërkohë që kontrolloni për mesazhet që ju kanë nisur miqtë, por duhet të dini që ia vlen. Përdoreni kohën tuaj për të biseduar me miqtë dhe kohën e punës për të lexuar dhe për t’iu përgjigjur email-eve të punës.

3.Shtoni “kujdesin ndaj vetes” në axhendën tuaj

“Kujdesi ndaj vetes” u referohet atyre gjërave që ju bëni për veten, që ju bëjnë të ndiheni mirë, të shëndetshëm dhe që çojnë drejt një jete të balancuar. Kjo do të thotë, për shembull, të lini ndonjë vizitë te mjeku apo dentisti. Ruani kufijtë personalë duke shënuar takime personale në kalendarin tuaj të punës. Nuk është e nevojshme të shkruani të gjithë të dhënat, por është e domosdoshme që ju të keni kohë të lirë për jetën tuaj personale. Ju do të ndiheni më pak të stresuar nëse u përkushtoheni atyre gjërave që ju bëjnë të ndiheni mirë ose duke takuar miqtë e të afërmit. Në fund të fundit, njerëzit kanë nevojë për t’u çlodhur.

Nëse ju mendoni për punën, planifikimin e punës ose shqetësoheni për të ndërkohë që jeni në shtëpi, në të vërtetë ju jeni ende në punë. Ju nuk jeni duke iu gëzuar kohës suaj të lirë, kur në fakt të gjithë kanë nevojë për kohë të lirë. Punoni kur jeni në punë dhe lëreni punën fizikisht dhe mendërisht në fund të ditës suaj të punës.

Continue Reading

Argëtim

Ja cila është rruga më e rrezikshme në botë

Published

on

By

Ja cila është rruga më e rrezikshme në botë

Camino de las Yungas”, e njohur sot si “Rruga e vdekjes”, është një nga rrugët publike më të rrezikshme në botë dhe aktualisht destinacioni kryesor turistik në La Paz të Bolivisë.

Me gjatësi 64 kilometra, ajo ishte dikur e vetmja rrugë që lidhte qytetet La Paz dhe Coroico në rajonin e Yungas.

200 deri në 300 persona humbnin jetën në këtë rrugë çdo vit, prandaj në vitin 1995 u shpall si më e rrezikshmja në botë. Për shkak të këtij emërtimi, ajo fitoi popullaritet të madh në mbarë botën.
Ndërkohë në trasenë e dytë është ndërtuar një rrugë e re dhe e vjetra është përdorur për qëllime turistike vitet e fundit.

Sot vizitohet më së shumti nga çiklistët dhe të apasionuarit pas adrenalinës dhe çdo vit kalojnë rreth 25 mijë turistë.

Udhëheqësi turistik lokal Diego Del Carpio tregon se para se të mbërrijnë në rrugë, ata fillimisht vizitojnë faltoren Apacheta.

Pasi marrim lejen, ne ngasim biçikletat në rrugë. Ne shohim një peizazh 180 gradë dhe dëshmojmë formimin e akullnajave për shkak të proceseve gjeologjike dhe ndryshimit të motit.

Zbritja nëpër rrugë zgjat disa orë, duke filluar nga një lartësi prej 4.670 metrash dhe duke përfunduar në 1.100 metra në Yolosa.

Është gati tre metra e gjerë, pa gardh dhe asgjë që do t’i ofronte ndonjë siguri automjeteve. Aksidenti më i rëndë rrugor në Bolivi ndodhi në korrik të vitit 1983 pikërisht në këtë rrugë kur një autobus ra në një humnerë ku humbën jetën 100 persona.

Continue Reading

Argëtim

Historia e pulës pa kokë, që “shokoi” shkencën

Published

on

Shtatëdhjetë vjet më parë, një fermer i preu kokën një pule, por ajo refuzoi që të ngordhte. Mike, siç u quajt pula, mbijetoi për 18 muaj dhe u bë e famshme. Por si mbijetoi kaq shumë?

Më 10 shtator të vitit 1945, Lloyd Olsen dhe gruaja e tij, Clara, po prisnin pulat e fermës së tyre në Fruita, Kolorado.

Ai u priste kokat pulave, e shoqja i pastronte.

Por një nga 40 a 50 pulat e prera, nuk sillej si të tjerat.

“Ajo ishte akoma gjallë dhe ecte vërdallë,” thotë stërnipi i çiftit, Troy Waters, edhe ai fermer në Fruita. Pula shkelmonte dhe vraponte, dhe nuk ndalonte.

Njihuni me 42 vjeçarin që fle 300 ditë të vitit, vuan nga sëmundja e rrallë

Ata e vendosën në një arkë të vjetër mollësh për të kaluar natën. Kur Lloyd Olsen u ngrit mëngjesin tjetër, për të parë se çfarë kishte ndodhur, “pa se ajo gjëja e mallkuar ishte gjallë akoma,” thotë Waters.

“Është pjesë e historisë së çuditshme të familjes sonë,” thotë Christa, gruaja e Waters.

Waters e kishte dëgjuar historinë kur ishte i vogël, kur stërgjyshi i tij erdhi të jetonte me familjen e tyre, pasi ishte i sëmurë.

I moshuari fliste për orë të tëra për pulën. Fjalët nisën të përhapen në mbarë zonën për mrekullinë e zogut pa kokë.

Një gazetë lokale dërgoi një reporter për të intervistuar Olsen dhe dy vite më vonë, një promovues cirku, Hope Wade, shkoi atje.

Ai kishte një propozim të thjeshtë: nxirreni në cirk dhe bëni para. Fillimisht ata vizituan Universitetin e Jutah, ku pula iu nënshtrua disa testeve.

Thuhej se shkencëtarët e universitetit ua prenë kokën shumë pulave të tjera për të parë nëse do mbijetonin.

Pikërisht këtu revista Life u njoh me historinë e pulës së mrekullisë Mike.

Ndërkohë Lloyd, Clara dhe Mike nisën një turnr në SHBA. Ata shkuan nga Kalifornia në Arizona dhe Hope Wade e mori Mike në turne në pjesën juglindore të vendit kur çifti duhej të kthehej në fermë për të korrurat.

Udhëtimet e zogut janë dokumentuar me kujdes nga Clara në një libër të ruajtur me armë sot nga Waters.

Njerëz nga mbarë vendi shkruanin letra për ta, jo të gjitha pozitive. Njëri i krahasonte ata me nazistët. Pas turit të parë, familja Olsen e dërgoi Mike në një shfaqje në Feniks, Arizona, kur goditi katastrofa në verën e vitit 1947.

“Këtu ngordhi, në Feniks,” thotë Waters. Mike ushqehej më ushqim të lëngshëm dhe ujë, të cilin ia derdhnin direkt në ezofag. Ata ia pastronin me kujdes mukusin nga fyti.

Ata e ushqenin me pikatore dhe ia pastronin fytin me shiringë. Natën që ngordhi, ata u zgjuan në dhomën e motelit nga zhurmat e zogut që po mbytej. Ata kërkuan me shpejtësi një shiringë, por e kishin harruar në cirk.

Olsen nuk tregoi kurrë se çfarë u bë me zogun e ngordhur.

Por si mbijetoi kaq gjatë?

Gjëja që e habit Dr. Tom Smulders, një ekspert pulash në Universitetin e Njukasëllit, është fakti që zogu nuk nxori gjak.

Faktin që mund të jetonte pa kokë, ai e shpjegon lehtë. Një njeri mund të humbasë kokën dhe kjo nënkupton të humbasësh trurin.

Për një pulë është ndryshe.

“Do habiteshit po të shikonit sa të vogël e ka trurin”, thotë ai.

Ai është i përqendruar kryesisht prapa syve. Raportimet flasin se sqepi, fytyra dhe sytë e Mike ishin hequr me një të goditur.

Por Smulders mendon se rreth 80 për qind e trurit dhe gjithçka që kontrollon trupin e pulës, përfshi zemrën, frymëmarrjen dhe tretjen, mbeti e paprekur.

Në atë kohë u sugjerua se Mike mbijetoi për shkak se një pjesë e trurit i mbeti ngjitur me trupin.

Por përse nuk patën sukses ata që tentuan të rikrijojnë këtë rast? Duket se në rastin e Mike, prerja ishte fiks në vendin e duhur, duke krijuar një mpiksje që pengoi gjakderdhjen.

Thuhet se Olsen tentoi të ripërsërisë suksesin, por nuk ia doli. Kur u kthye në fermë, njerëzit i kërkon t’i qeraste me birra, pasi ishte bërë shumë i pasur.

Në fakt ai bëri pak para, bleu një korrëse bari dhe dy traktorë, duke zëvendësuar kalin dhe mushkën.

Po ashtu në atë kohë bleu edhe një kamionçinë Chevrolet. “Megjithatë pjesën tjetër të jetës e kaloi sërish si fermer,” thotë stërnipi i tij.

Continue Reading

Argëtim

UFO-t ekzistojnë, çfarë provash u gjetën në shpellë

Published

on

Disa skulptura me sy të mëdhenj dhe koka të zgjatura janë gjetur në një shpellë në Meksikë, ndërsa vjetërsia e tyre vlerësohet të jetë 5 mijë vjet.

Teorikët e konspiracionit pohojnë se këto artefakte të çuditshme iu takojnë jashtëtokësorëve që kanë vizituar Tokën para mijëra vjetësh, ose skulpturat janë bërë nga njerëzit, të cilët i kanë parë.

Disa nga skulpturat janë bërë nga materiale të njëjta, të cilat i kanë përdorur astekët e lashtë, si shkëmbi vullkanik dhe gurë të krijuar nga llava e ftohur, të cilët janë të ngjashëm me granitin. Në disa prej tyre shihen edhe mbetjet e ngjyrave.

Hulumtuesi Klaus Dona thotë se këto objekte të gjetura nuk mund të shpjegohen shkencërisht, pasi janë të pazakonshme dhe të çuditshme.

Continue Reading

Aktuale