Connect with us

Argëtim

6 gënjeshtrat e zakonshme që thonë burrat dhe gratë i besojnë

Published

on

Nëse nuk doni të jeni pjesë e grupit të grave që insistojnë të besojnë në disa gënjeshtra të thëna nga burrat, këtu janë disa prej tyre! Burrat i thonë shpesh dhe pothuajse çdo grua i beson!

Problemi jam unë, jo ti

Disa burra, si dhe shumë gra, në periudha të caktuara të jetës, mund të kenë një lloj problemi emocional. Sigurisht, gjatë asaj kohe, ata gjithashtu përpiqen të jenë të fortë dhe thonë se problemi nuk është me ju, por me veten e tyre. Sidoqoftë, kjo fjali mund të thotë se ai dëshiron të distancohet ose është i interesuar për një grua tjetër, kështu që preferon t’i japë fund marrëdhënies. Nëse kjo ju ndodh, mos u dëshpëroni sepse jeni në gjendje të gjeni dikë që ju vlerëson dhe di si ta ktheni dashurinë që ju ofroni në marrëdhënie.

Ju jeni gruaja më e bukur që kam takuar

Sigurisht që kjo frazë tërheq çdo femër, përveç që bën mirë për egon e femrës. Por, edhe nëse fjalia i jep asaj ndikim të vetëvlerësimit, asnjë grua nuk do të donte të mashtrohej, kështu që mos besoni 100% në këtë fjali.

Nuk e harrova, thjesht prisja momentin e duhur

Shumë burra përfundojnë duke thënë se ata kujtuan disa data të veçanta në lidhje me marrëdhëniet e tyre vetëm për të mos e pëlqyer partnerin e tyre. Kjo është një mënyrë që ata të shmangin luftën dhe keqkuptimet, veçanërisht kur një grua e vlerëson shumë marrëdhënien. Mund të themi se kjo lloj gënjeshtre është e shëndetshme, sepse përfundon duke ruajtur harmoninë e marrëdhënies.

Ju jeni gruaja e vetme që ekziston, unë nuk kam sy për askënd tjetër

Kjo është një deklaratë e bukur dhe e pranuar mirë nga gratë që janë plotësisht të dashuruara me partnerët e tyre, por realiteti mund të ishte krejt ndryshe. Kur një njeri përdor atë frazë ose thotë diçka të ngjashme, ai gënjen veten. Ne nuk duhet të mashtrojmë veten, sepse gratë vërejnë edhe burra të tjerë, dhe një sjellje e tillë nuk duhet të konsiderohet tradhti.

Celulari im nuk kishte bateri

Shumë burra përdorin këtë frazë për t’u larguar nga një bisedë që konsiderohet e mërzitshme për ta ose thjesht për të marrë kohë, ose për të bërë diçka që dëshirojnë ose për të pasur disa orë me miqtë e tyre. Kështu që nëse partneri juaj fillon të përdorë këto fraza shumë shpesh, përpiquni të hidhni një vështrim dhe konfirmoni nëse telefoni është shkarkuar ose thjesht po përpiqet të largohet nga ju.

Do të më duhet të punoj jashtë orarit

Kjo gënjeshtër përdoret gjerësisht nga burrat e martuar të cilët shpesh janë jobesnikë ndaj partnerëve të tyre. Jini shumë të kujdesshëm nëse i dashuri ose burri juaj shpesh kanë këtë lloj falje. Sigurisht, shumë lloje të punës kërkojnë që punonjësit të qëndrojnë jashtë orarit, por të jenë të vetëdijshëm që kjo do të fillojë të përsëritet shumë shpesh, pasi kjo mund të tregojë një tradhti.

Continue Reading

Argëtim

86-vjeçarja shpallet stjuardesa më e vjetër në botë

Published

on

Një e moshuar nga Bostoni, e cila ka punuar në aeroplan për 65 vjet, u shpall stjuardesa më jetëgjatë në botë nga rekordet botërore “Guinness”.

Bette Nash, 86 vjeç, filloi të punojë si stjuardesë në vitin 1957 për Eastern Airlines dhe vazhdon edhe sot e kësaj dite në American Airlines pa asnjë mungesë pune.

Nash tha se ajo e ka kaluar pjesën më të madhe të karrierës së saj duke punuar në anijen Nju Jork-Boston-Uashington, sepse e lejon atë të kthehet në shtëpi natën për t’u kujdesur për djalin e saj, i cili ka aftësi të kufizuara.

Guinness tha se Nash është gjithashtu stjuardesa më e vjetër që shërben aktualisht në botë.

Nash tha në vitin 2017, kur ajo festoi 60 vjetorin e saj me kompaninë, se puna ka ndryshuar ndjeshëm që nga ditët e para.

“Duhet të kishe një gjatësi të caktuar, duhet të kishe një peshë të caktuar. Dikur ishte e tmerrshme. Hidhesh disa kilogramë dhe duhej të vazhdoje të peshoje veten, dhe më pas nëse do të qëndroje ashtu, do të të hiqnin. listën e pagave”, tha ajo për WJLA-TV.

Continue Reading

Argëtim

Ja cila është rruga më e rrezikshme në botë

Published

on

By

Ja cila është rruga më e rrezikshme në botë

Camino de las Yungas”, e njohur sot si “Rruga e vdekjes”, është një nga rrugët publike më të rrezikshme në botë dhe aktualisht destinacioni kryesor turistik në La Paz të Bolivisë.

Me gjatësi 64 kilometra, ajo ishte dikur e vetmja rrugë që lidhte qytetet La Paz dhe Coroico në rajonin e Yungas.

200 deri në 300 persona humbnin jetën në këtë rrugë çdo vit, prandaj në vitin 1995 u shpall si më e rrezikshmja në botë. Për shkak të këtij emërtimi, ajo fitoi popullaritet të madh në mbarë botën.
Ndërkohë në trasenë e dytë është ndërtuar një rrugë e re dhe e vjetra është përdorur për qëllime turistike vitet e fundit.

Sot vizitohet më së shumti nga çiklistët dhe të apasionuarit pas adrenalinës dhe çdo vit kalojnë rreth 25 mijë turistë.

Udhëheqësi turistik lokal Diego Del Carpio tregon se para se të mbërrijnë në rrugë, ata fillimisht vizitojnë faltoren Apacheta.

Pasi marrim lejen, ne ngasim biçikletat në rrugë. Ne shohim një peizazh 180 gradë dhe dëshmojmë formimin e akullnajave për shkak të proceseve gjeologjike dhe ndryshimit të motit.

Zbritja nëpër rrugë zgjat disa orë, duke filluar nga një lartësi prej 4.670 metrash dhe duke përfunduar në 1.100 metra në Yolosa.

Është gati tre metra e gjerë, pa gardh dhe asgjë që do t’i ofronte ndonjë siguri automjeteve. Aksidenti më i rëndë rrugor në Bolivi ndodhi në korrik të vitit 1983 pikërisht në këtë rrugë kur një autobus ra në një humnerë ku humbën jetën 100 persona.

Continue Reading

Argëtim

Historia e pulës pa kokë, që “shokoi” shkencën

Published

on

Shtatëdhjetë vjet më parë, një fermer i preu kokën një pule, por ajo refuzoi që të ngordhte. Mike, siç u quajt pula, mbijetoi për 18 muaj dhe u bë e famshme. Por si mbijetoi kaq shumë?

Më 10 shtator të vitit 1945, Lloyd Olsen dhe gruaja e tij, Clara, po prisnin pulat e fermës së tyre në Fruita, Kolorado.

Ai u priste kokat pulave, e shoqja i pastronte.

Por një nga 40 a 50 pulat e prera, nuk sillej si të tjerat.

“Ajo ishte akoma gjallë dhe ecte vërdallë,” thotë stërnipi i çiftit, Troy Waters, edhe ai fermer në Fruita. Pula shkelmonte dhe vraponte, dhe nuk ndalonte.

Njihuni me 42 vjeçarin që fle 300 ditë të vitit, vuan nga sëmundja e rrallë

Ata e vendosën në një arkë të vjetër mollësh për të kaluar natën. Kur Lloyd Olsen u ngrit mëngjesin tjetër, për të parë se çfarë kishte ndodhur, “pa se ajo gjëja e mallkuar ishte gjallë akoma,” thotë Waters.

“Është pjesë e historisë së çuditshme të familjes sonë,” thotë Christa, gruaja e Waters.

Waters e kishte dëgjuar historinë kur ishte i vogël, kur stërgjyshi i tij erdhi të jetonte me familjen e tyre, pasi ishte i sëmurë.

I moshuari fliste për orë të tëra për pulën. Fjalët nisën të përhapen në mbarë zonën për mrekullinë e zogut pa kokë.

Një gazetë lokale dërgoi një reporter për të intervistuar Olsen dhe dy vite më vonë, një promovues cirku, Hope Wade, shkoi atje.

Ai kishte një propozim të thjeshtë: nxirreni në cirk dhe bëni para. Fillimisht ata vizituan Universitetin e Jutah, ku pula iu nënshtrua disa testeve.

Thuhej se shkencëtarët e universitetit ua prenë kokën shumë pulave të tjera për të parë nëse do mbijetonin.

Pikërisht këtu revista Life u njoh me historinë e pulës së mrekullisë Mike.

Ndërkohë Lloyd, Clara dhe Mike nisën një turnr në SHBA. Ata shkuan nga Kalifornia në Arizona dhe Hope Wade e mori Mike në turne në pjesën juglindore të vendit kur çifti duhej të kthehej në fermë për të korrurat.

Udhëtimet e zogut janë dokumentuar me kujdes nga Clara në një libër të ruajtur me armë sot nga Waters.

Njerëz nga mbarë vendi shkruanin letra për ta, jo të gjitha pozitive. Njëri i krahasonte ata me nazistët. Pas turit të parë, familja Olsen e dërgoi Mike në një shfaqje në Feniks, Arizona, kur goditi katastrofa në verën e vitit 1947.

“Këtu ngordhi, në Feniks,” thotë Waters. Mike ushqehej më ushqim të lëngshëm dhe ujë, të cilin ia derdhnin direkt në ezofag. Ata ia pastronin me kujdes mukusin nga fyti.

Ata e ushqenin me pikatore dhe ia pastronin fytin me shiringë. Natën që ngordhi, ata u zgjuan në dhomën e motelit nga zhurmat e zogut që po mbytej. Ata kërkuan me shpejtësi një shiringë, por e kishin harruar në cirk.

Olsen nuk tregoi kurrë se çfarë u bë me zogun e ngordhur.

Por si mbijetoi kaq gjatë?

Gjëja që e habit Dr. Tom Smulders, një ekspert pulash në Universitetin e Njukasëllit, është fakti që zogu nuk nxori gjak.

Faktin që mund të jetonte pa kokë, ai e shpjegon lehtë. Një njeri mund të humbasë kokën dhe kjo nënkupton të humbasësh trurin.

Për një pulë është ndryshe.

“Do habiteshit po të shikonit sa të vogël e ka trurin”, thotë ai.

Ai është i përqendruar kryesisht prapa syve. Raportimet flasin se sqepi, fytyra dhe sytë e Mike ishin hequr me një të goditur.

Por Smulders mendon se rreth 80 për qind e trurit dhe gjithçka që kontrollon trupin e pulës, përfshi zemrën, frymëmarrjen dhe tretjen, mbeti e paprekur.

Në atë kohë u sugjerua se Mike mbijetoi për shkak se një pjesë e trurit i mbeti ngjitur me trupin.

Por përse nuk patën sukses ata që tentuan të rikrijojnë këtë rast? Duket se në rastin e Mike, prerja ishte fiks në vendin e duhur, duke krijuar një mpiksje që pengoi gjakderdhjen.

Thuhet se Olsen tentoi të ripërsërisë suksesin, por nuk ia doli. Kur u kthye në fermë, njerëzit i kërkon t’i qeraste me birra, pasi ishte bërë shumë i pasur.

Në fakt ai bëri pak para, bleu një korrëse bari dhe dy traktorë, duke zëvendësuar kalin dhe mushkën.

Po ashtu në atë kohë bleu edhe një kamionçinë Chevrolet. “Megjithatë pjesën tjetër të jetës e kaloi sërish si fermer,” thotë stërnipi i tij.

Continue Reading

Aktuale