Connect with us

Kolumna

As Edi Rama e as Jugosllavia nuk rilindin dot

Published

on

Shkruan, Gentian GABA

Kur të gjithë shqiptarët janë sy e vesh nga kryeqyteti i Bashkimit Europian, Brukseli, lajmet për vendin tonë vijnë nga Novi Sadi. Aty ku kryeministri i Shqipërisë u takua me Presidentin e Serbisë dhe homologun e tij nga Maqedonia e Veriut, për të sigluar një marrëveshje që sipas nënshkruesve do t’i japë jetë një ‘mini Schengeni’.

Reagimet e menjëhershme dhe të shumanshme, sidomos të botës shqiptare, prodhuan një emërtim aspak europian për produktin e Novi Sadit, Jugosllavi e re. Ndërkallja e kësaj sipërmarrjeje me ish-federatën, nuk është vetëm pasojë e reminishencave të së shkuarës, por edhe i qëndrimeve dhe ambicieve aspak të fshehta të presidentit serb Vuçiç; i cili tre vite më parë ka deklaruar se ‘duam të rikrijojmë një Jugosllavi të Titos me ish-republikat e saj dikurshme plus(+) Shqipërinë’.

Ndonëse Rama nuk ka si të mos jetë i ndërgjegjshëm për rrezikun që kjo nismë mbart nga pikëpamja e marrëdhënieve ndërkombëtare, sidomos duke pasur parasysh imputin që mund të japë vendi ynë në instaurimin e hegjemonisë serbe në rajon, kryeministri shqiptar ka vendosur të ‘luajë’ në ‘lagjen ballkanike’ për të kompensuar dështimet e brendshme dhe ato me Perëndimin.

Sepse pavarësisht se si do të përpiqen ta shesin, angazhimi në këtë nismë është produkt i refuzimit të përvitshëm që qeverisë po i bëhet nga BE-ja, kryesisht si pasojë e dështimeve në luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar. Një orvatje për t’i treguar elektoratit shqiptar se kryeministri gëzon një rol të rëndësishëm në rajon. Se pavarësisht dështimit të reformave, ekonomisë në vështirësi apo shtimit të numrit të azilkërkuesve në vendet e anëtare, do të mjaftojë të imitojnë etërit themelues të BE-së, të cilët e nisën projektin europian me kësi bashkëpunimesh dhe çdo gjë do të shkojë mbroth.

Por, kjo nuk mund të jetë as e vërtetë dhe as e dëshirueshme, pasi politikat e jashtme të një kombi dhe interesat strategjike, nuk ecin me mëditje, e mbi të gjitha nuk ndërtohen ekskluzivisht për të zgjatur jetën politike të një kryeministri.

Ky ndryshim i beftë prioritetesh, pra kalimi nga BE-ja te ‘rilindja’ e Jugosllavisë, nuk prodhon paqartësi vetëm në Shqipëri, por edhe në Kosovë. Kjo e fundit është ndoshta më e kërcënuara nga produkti i Novi Sadit. Nisja e kësaj tryeze pa u betuar qeveria e re dhe pa u realizuar normalizimi i marrëdhënieve midis Beogradit dhe Prishtinës, i vendos shqiptarët matanë kufirit nën një presionin të shtuar dhe Vuçiç në pozitat e atij që përcakton rregullat e lojës. Ndërsa Rama, në kërkim të ‘rilindjes’ të lidershipit të tij në hapësirën shqiptare, bëhet përgjegjës për defaktorizimin e Kosovës. Një ‘hile’ e pafalshme, sidomos duke njohur qëndrimet për dialogun me Serbinë e mazhorancës të votuar pak ditë më parë, dhe duke ditur se është në interesin e Vuçiç të pasurit Tiranën si interlokutore. Për më tepër kur përfaqësuesi i saj cilësonte gomar, cilindo që vendosej kundër Thaçit dhe planit për ndarjen e Kosovës.

Gomarin, si metaforë, kryeministri shqiptar e përdori edhe në fjalën përmbyllëse në Novi Sad, duke thënë: ‘I zoti e nxjerr gomarin nga balta’. Pa sqaruar cili është i zoti i gomarit, dhe arsyet pse ai ndodhet në baltë. Një zgjedhje e varfër fjalësh, të cilat tregojnë qartë gjithë vështirësitë e Ramës. Megjithatë, nëse do ta kontekstualizonim fjalën e urtë të përdorur nga kryeministri, do të mund të thuhej se i zoti që nxjerr gomarin nga balta nuk është lideri, fajtor për gjendjen e integrimit europian, por populli.

Në fakt, ky i fundit as nuk është konsultuar dhe as nuk ka dhënë pëlqimin për implementimin e një ‘Jugosllavie të re’. Ndoshta, në vendin tonë, ka qenë pikërisht mungesa e votës që ka çuar kaq larg këtë ‘vrapin e gomarit’ të një projekti në dëm të shqiptarëve.

Ata që patën mundësi të votonin, shqiptarët e Kosovës, hodhën poshtë çdo projekt të mbështetur nga kryeministri ynë dhe ithtarët e pazareve me Serbinë. Për këtë arsye, vota e të dielës që shkoi duhet të jetë kuti matës për orientimin strategjik të Shqipërisë, e cila nuk mund të luajë në Ballkan pa pasur në konsideratë interesat e Kosovës. Nëse ndodh kjo, është më se e qartë se Jugosllavia nuk rilind dot, dhe bashkë me të nuk ‘rilind’ dot as Rama, tashmë kampion në dështimet e tij ndërkombëtare.

Continue Reading

Kolumna

Fenomeni i një “Dvizhenje”-je dhe mendjemadhësisë

Published

on

By

Fenomeni i një “Dvizhenje”-je dhe mendjemadhësisë

Nga: Mr. Driton Nebiu

Në konkurencën për të fituar titullin e “Mashtruesit më të madhë”, padyshim se vendi i parë i takon “më të madhit” të “Dvizhenjes” Besa e që me kalimin e kohës u shëndrrua në MOZHEME.

Ishte një tentim i planifikuar mirë, nga qarqe të dyshimta për të bërë gjoja një ndryshim në hapsirën politike brenda shqiptarëve të Maqedonisë së veriut, e paketuar si në aspektin finansiar, poashtu edhe në ate “kombëtar”, duke pasur parasysh se fillimisht morën për emër simbolin e të qenurit shqiptar, i përkushtuar në mbrojtjen e fjalës së dhënë – BESËS, e që realisht ishte Kali i Trojës brenda organizimit opozitar shqiptar, organizim që duhej të pengonte Lëzivjen për Reforma në opozitën e kohës, e cila tanimë kishte filluar rrugëtimin e vet të pandalshëm drejt të qenurit zëri i popullit në skenën politike të vendit.

“Lëvizja” e atëhershme e që më vonë do të shëndrrohet në “Dvizhenje”, si premtim bazë të veprimit e kishte një far lloj “Ridefinimi” të shoqërisë, e që realisht, më vonë u dëshmua, se ishte vetëm një floskulë e radhës, që u shfrytëzua sa për të përfunduar në listen e përbashkët parazgjedhore nën moton “Mozheme” sa për të fituar disa ulëse deputetësh tejet pasiv, po jo edhe ridefinimin e premtuar.

Duke shfaqur haptazi qëllimin real, ruajtjen e pozitave dhe pushtetit për grupe të ngushta të interesit, “Dvizhenja” nuk e tejkaloi veten as pas zgjedhjeve lokale ku falë opozitës shqiptare mori në menaxhim komunën më të madhe ndër shqiptarët, por përkundrazi në rastin e pare të mundshëm si shenjë falemnderimi e vetëdijshme për forcën reale politike në vend të barazuar me të qenurit vetëm një parti lokale e asgjë më shumë, tentoi të dobësojë ata që dje i ndihmuan, por kot.

Pretendimi aktual se ata përfaqësojnë opozitën shqiptare është edhe një tentim mashtrimi i radhës nga “më i madhi” i “Dvizhenjes” edhe pse është i vetëdishëm se nuk i kalon, por ja që kështu i është caktuar detyra dhe urdhërat duhet të zbatohen, e aq më shumë sot kur rejtingun duhet t’ua menaxhojë forca që pengon vendin drejt inkuadrimit në Bashkimin Evropain dhe vlerave perëndimore.

Stabiliteti politik, ekonomik e institucional i shtetit, e me këtë edhe ai i sigurisë së vendit, dhe orijentimi pro evropian është një kategori që nuk ka alternativë, por kërkon qasje serioze dhe subjekte serioze për menaxhim e përfaqësim, largë partive sezonale. Është kjo kategori e rëndë që kërkon fuqi e madhështi, e në këtë nivel gjithkush edhe nuk e ka vendin, përpos si spektatorë. Të tillë janë edhe këta të “Dvizhenjes”.
Jo më kot është thënë: “Mendjemadhësia është dhurata që bëri Zoti për njerëzit e vegjël…”.

Continue Reading

Kolumna

Haraçina sot…

Published

on

By

Haraçina sot…

Shkruan, Driton Nebiu, Magjister i shkencave politike

“Komunë e zhvilluar me një administratë efektive, me rrugë të asfaltuara, me shtigje për këmbësorë, me ujësjellës e me ujë të pijshëm të sjellur nga Penda e Likovës, me kanalizim, me shtëpi të shëndetit dhe përkujdesje 24 orëshe shëndetësore për popullatën, me transport të garantuar për të gjithë nxënësit nga ana e komunës, me kushte dhe standarde evropjane në shkolla, me investim në sport, me fushë futbolli për Klubin Futbollistik “Shkëndija”, me premtime të realizuara, pa paradime të kota politike sa për sy e faqe dhe për marketing të ulët politik, po qoftë edhe nga strukturat e larta shtetërore të mos them partiake, pa as edhe një donacion të huaj, po gjithçka me punë, përkushtim, mirë menaxhim nga ana e të parit të komunës.

Është ky një realitet i ditëve të sotme që po e jetojmë të gjithë ne banorët e Haraçinës…”

Nuk po më besoni?!

Keni të drejtë, ishte kjo vetëm një ëndërr dhe një dëshirë, po edhe një premtim i parealizuar parazgjedhor i dhënë në moment entuziazmi dhe pa asnjë lloj përgjegjësie se një ditë do të vijë edhe koha e ballafaqimit me realitetin, e që fatkeqësisht është e gjitha e kundërta e ëndrrës fillestare të përshkruar në këtë tekst.

U zbehën edhe fletushkat propaganduese, por na mbeti realiteti.

Haraçina edhe sot me një rrugë të asfaltuar nga “Rrugët e Maqedonisë” të cilën punë e përvetëson i pari i komunës. Haraçina pa as edhe një pikë uji nga Penda e Likovës, e fatmirësisht me ujë të siguruar nga donacioni i dhënë nga komuna “Ejup Sulltan” e Turqisë përmes Shoqatës së Brezës, edhe kjo punë që e përvetëson i pari i Komunës. Haraçina pa shteg për këmbësorët në veçanti për nxënësit e shkollës së niveleve të ulëta, po me mezi 1 km ndërtim të tillë e që si duket është kilometri i vetëm i punuar në të gjitha lëmitë brenda mandatit një vjeçar.

Haraçina pa përkujdesje shëndetësore, e lënë në mëshirën e shtëpisë së shëndetit në Maxhari dhe vet banorëve të saj, në stilin secili si të mundet, vetëm të sigurojë përkujdesjen për shëndetin e tyre. Haraçina pa transport të organizuar e të siguruar për nxënësit, të lënë në mëshirën dhe barrën e vet prindërve për një shkollim obligativ. Haraçina me kushte të mjerueshme në shkollë e pa as edhe një investim më të vogël në sport e kulturë, duke lënë Klubin futbollistik të zemrës së Haraçinës “Shkëndinë” që të zhvillojë ndeshjet në Hasanbeg, falë mëshirës së Klubit simotër “Fortuna”.

E kjo është Haraçina e ditëve të sotme, Haraçina e realitetit e jo e ëndrrës së kotë.

Këtë më së miri e dinë haraçinasit. Ata kuptuan se kush po gënjen e kush po mashtron. Këtij populli i duhen projekte e premtime të realizuara, e jo paradime të kota të atyre që nuk i duan as në lagjet e tyre. Popullata don punë, se për punë u ka dhënë votë.

Mos harroni se vota është e shenjtë, vota është AMANET. Mos e shkelni!

Edhe pse nuk e keni vetëm këtë që e shkelët.

U qoftë për nder!

Continue Reading

Kolumna

Politikanët tanë – Fatkeqësia e popullit

Published

on

By

Shkruan Lulzim Nasufi

POLITIKANËT TANË – FATKEQËSIA E POPULLIT

Sa të koordinuar janë politikanët tanë në mossuksesin e misionit të tyre dhe prapshtitë e tyre në politikbërje, ju përcjell disa fakte:

Më datë 25.09.2022, zëvendës-kryeministri për çështje ekonomike Bytyqi, për të justifikuar dështimin politik të politikanëve tanë paraprak, si zyrtar me post të lartë, dha informacion të saktë dhe të frikshëm se “nga RMV, brenda 8 viteve të fundit janë shpërngulur mbi 700.000 qytetarë në shtetet perëndimore” dhe po të njëjtën ditë kryetari i BDI-së Ahmeti, në një takim partiak, nga inatet ndaj disa anëtarëve të tij të ashtuquajtur “grupi i zjarrit” – konstatoi “jam me mision, jo në detyrë, ashtu që këtu do të më keni edhe katër vite”.

Sipas trendit të migrimit të popullsisë, bie që për katër vite, nga RMV janë shpërgulur 350.000 qytetarë. Sipas kësaj, misioni i Ahmetit është që edhe për katër vite në krye të BDI –së, me funksionarët e tij të korruptuar, të rrisë numrin e të ,,integruarve“ në botën perëndimore në 1.000.000 banorë, që i bie gjysma e numrit të popullsisë do të shpërngulen nga RMV.

Dhe si “qershia mbi tortë”, nga i gjithë ky “optimizëm i madh pozitiv dhe shpresëdhënës”, më datë 28.09.2022, numri një i shtetit, presidenti Stevo Pendarovski do të konstatojë: “edhe unë po të isha në vendin tuaj me rrogë prej 400 euro, do të kisha ikur prej RMV”.

Çështja thelbësore është se populli të gjitha këto i di dhe i bën. Mos e nënvlerësoni intelegjencën e popullit, nuk ka nevoj ju t’ia kumtoni dhe t’ia tregoni! Por, çfarë keni bërë ju, ose më thjeshtë, pse e keni sjellur popullin në situatë të këtillë gjithë këto vite dhe, më e rëndësishmja, çfarë plani – vizioni keni bërë për të ardhmen e këtij shteti dhe këtyre qytetarëve? Sepse për atë paguheni me paratë e popullit!

#NDRYSHIME
#DREJTËSI
#STOPKRIMITDHEKORRUPSIONIT

Continue Reading

Aktuale