Connect with us

Kolumna

Për të shkundur neojugosllavët e Tiranës!

Published

on

Shkruan Shaban Murati

(Me shpjegimin e Vuçiçit, jo timin)
Jugosllavia ante portas

Të gjithë presidentët e Serbisë, pas shembjes së Jugosllavisë dhe largimit nga pushteti të presidentit kriminel ndërkombëtar lufte, Sllobodan Millosheviç në tetor 2000, janë përpjekur pa pushim për të rikrijuar Jugosllavinë në forma dhe me emra të rij. Por është i pari dhe i vetmi presidenti i ri i Serbisë, Aleksandër Vuçiç, që u zgjodh në 2 prill, i cili e deklaron hapur publikisht këtë plan strategjik të Serbisë për rikrijimin e Jugosllavisë. Në intervistën e tij të parë si president, dhënë portalit amerikan “Politico”, në 6 prill, i pyetur nëse me planin e tij për një treg të përbashkët ballkanik ai po përpiqet të rikrijojë Jugosllavinë, Vuçiç përgjigjet pa hezituar dhe në mënyrë pohuese se “Është Jugosllavia e vjetër, plus Shqipërinë”. Kaq befasuese është shpallja e kësaj strategjie nga presidenti i ri serb, saqë gazetari intervistues, Matthew Karnitschnig, në zbërthim të intervistës, boton po atë ditë një artikull me titull ”Plani i Serbisë për të sjellë prapë Jugosllavinë”.

Dy janë elementet e reja të deklarimit të presidentit të ri serb, 1- që ai shpall publikisht se Serbia synon të rikrijojë Jugosllavinë e vjetër, dhe 2- se Serbia planifikon të përfshijë në këtë Jugosllavi të re edhe Shqipërinë. Është një deklarim i pazakontë, sepse nuk ka ndodhur asnjëherë gjatë 17 vjetëve të periudhës “demokratike” serbe, që udhëheqësit e Serbisë të afishojnë hapur strategjinë e krijimit të një federate të re jugosllave dhe sidomos që synojnë të përfshijnë në të edhe Shqipërinë. Në fakt, për herë të parë planin e tij të bashkimit ekonomik dhe doganor ballkanik, Aleksandër Vuçiç, e shpalli gjatë një vizite zyrtare në Francë si kryeministër në shtator në vitin 2016, ku ruajti aparencën e motivit ekonomik të planit të tij ballkanik, ku deklaroi se kjo nuk do të jetë një Jugosllavi tjetër dhe ku nuk e përmendi fare përfshirjen e Shqipërisë. Ndërsa tani, në deklarimin e parë si president i Serbisë, ai shpall se rikrijimi i Jugosllavisë së vjetër, plus Shqipërinë “është një ide politike”. Duke analizuar këtë projekt të Vuçiçit në atëkohë, unë kam shkruar se “Duke qenë se kryeministri serb deklaroi se idenë e tij ia ka paraqitur të gjithë udhëheqësve të shteteve të rajonit, është e natyrshme që këto shtete, dhe në radhë të parë Shqipëria, duhet të jenë tepër të kujdesshme në analizat e tyre. Qeveria nuk duhet të dëgjojë këshilltarët jugosllavë dhe as disa shoqata joqeveritare fitimprurëse, që financohen nga Serbia, por duhet të shfletojë pak historinë e marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe Serbisë”. (“Ballkani Faustian”, 2016, fq.510)

Rikrijimi i Jugosllavisë, (ku përfshihet dhe Shqipëria), si objektiv i presidentit të ri të Serbisë, tërheq vëmendjen në disa drejtime. Tërheq vëmendjen për të hulumtuar se cila është ajo forcë, që i jep siguri dhe besim presidentit të Serbisë që do të realizojë objektivin e rikrijimit të federatës së shembur jugosllave, e cila u shkatërrua përmes një seriali luftërash të përgjakshme të Serbisë kundër popujve jo serbë, që dëshironin të ishin shtete të liria dhe të pavarura nga sundimi i Serbisë. Besimi, që ka presidenti i ri serb se ai do të rikrijojë Jugosllavinë e vjetër, duke futur në të edhe Shqipërinë, duket se vjen nga disa rrethana të reja rajonale dhe ndërkombëtare. Burimi i parë i besimit të tij vjen nga mbështetja e jashtëzakonshme, që Rusia po i jep planit të Beogradit për hegjemoni serbe në rajon nëpërmjet krijimit të federatës së re jugosllave, të drejtuar nga Serbia.

Tani Rusia është në pikun e ndërhyrjes në Ballkan për shtrirjen e influencës së saj, gjë të cilën mendon se mund ta realizojë më lehtësisht, nëse disa shtete të Ballkanit do të bashkoheshin nën egidën e Serbisë. Burimi i dytë i besimit të presidentit serb vjen nga situatat e rënduara politike dhe tensionet në rritje në vendet e Ballkanit Perëndimor. Shtetet e Ballkanit Perëndimor kanë hyrë në një fazë dobësie dhe disfunksionaliteti, e cila e shtyn Serbinë të mendojë se është një fazë, ku mund të imponohet si shteti më i fuqishëm dhe t’i grumbullojë ato shtete rreth vetes. Me ndërhyrjet dhe sponsorizimet e tyre intensive, Serbia dhe Rusia kanë ndikuar që krizat politike dhe tensionet e brendshme në disa shtete të Ballkanit Perëndimor të rriten dy vitet e fundit, që nga kriza natyrale në Maqedoni e deri te kriza artificiale në Shqipëri.

Burimi i tretë i besimit, që ka presidenti serb për rikrijimin e Jugosllavisë të drejtuar nga Serbia, është fakti se Aleksandër Vuçiç ka arritur të sigurojë një mbështetje personale të gjerë në disa kancelari europiane dhe nga diplomacia e disa shteteve anëtare të BE. Nën nxitjen e pamotivueshme të motivit të inkurajimit të Serbisë për të shkuar drejt BE dhe jo drejt Rusisë, disa udhëheqës të vendeve anëtare të BE kanë vënë bastin te presidenti Aleksandër Vuçiç dhe po vlerësojnë se nën udhëheqjen e tij Serbia duhet të ketë rol drejtues apo kyç në Ballkanin Perëndimor. Është një bast dhe vlerësim tejet i gabuar dhe është harruar shumë shpejt se kjo vijë sjelljeje europiane e ka shijuar dështimin me të gjithë paraardhësit e Vuçiçit që nga viti 2000, të cilët, gjithashtu, ishin glorifikuar nëpër Europë si proeuropianë. Qarkullon edhe një koncept tjetër i gabuar në disa qarqe diplomatike europiane se, duke lejuar Serbinë të bëhet qendër e një federate rajonale në formën e Jugosllavisë, do të jetë më mirë për BE, se do të çlirohet nga problemet dhe krizat politike dhe etnike në Ballkanin Perëndimor.

Pika më tronditëse e planit të presidentit të Serbisë nuk është rikrijimi Jugosllavisë së vjetër, por është sidomos shpallja e përfshirjes së Shqipërisë në këtë federatë të re jugosllave. Interesant është fakti se presidenti i Serbisë nuk e parashtron si ofertë diplomatike të tij drejtuar Shqipërisë, por e paraqet si një fakt të kryer, që do të jetë një Jugosllavi e vjetër bashkë me Shqipërinë. Për hir të së vërtetës, duhet thënë se rrënjët e këtij pretendimi serb shkojnë larg dhe e kanë bazën në projektin europian, apo më saktë, të diplomacisë franceze në vitin 2000, për të krijuar grupimin e integrimit europian të quajtur “Ballkani Perëndimor” me shtetet e ish- Jugosllavisë, pa Slloveninë, plus Shqipërinë. Kroacia, e cila u shkëput me sukses nga ky grup, dhe u anëtarësua në BE, e ka parë këtë emërtim si një përpjekje për të rikrijuar Jugosllavinë, dhe i ka kundërshtuar me forcë gjithmonë projektet serbe apo europiano-serbe për forma grupimesh ballkaniko-perëndimore. Kjo ishte edhe arsyeja, që presidentja e Kroacisë, Kolinda Grabar-Kitaroviç, në 25 nëntor 2015, në një samit të kryetarëve të shteteve të rajonit, shpalli nismën për të hequr nga fjalori politik termin “Ballkani Perëndimor” dhe për të përdorur termin “Europa Juglindore”. Është një nismë e rëndësishme politiko- diplomatike, për të cilën nuk është dhënë ndonjë sqarim përse nuk e ka përkrahur zyrtarisht Shqipëria.

Në këtë Jugosllavi të re, presidenti i ri serb nuk përfshin dot tani as Kroacinë dhe as Slloveninë, dy shtete që u shkëputën të parat nga ish-Jugosllavia dhe të cilat nuk kanë dashur asnjëherë të quhen as jugosllavë dhe as ballkanikë. De fakto, presidenti serb e planifikon rikrijimin e Jugosllavisë me 6 shtetet e të quajturit Ballkan Perëndimor, ku ka futur edhe Shqipërinë. Për diplomacinë serbe “Ballkani Perëndimor” ka qenë dhe është kopertura e një federate të re jugosllave. Shpallja arbitrare tani e përfshirjes së Shqipërisë në federatën e re jugosllave me sa duket vjen jo vetëm nga dëshira dhe aspirata e vjetër e Serbisë për të futur nën influencën e vet Shqipërinë. Supozimet shkojnë deri në shkallën që ndonjë formë sigurie mund t’i jetë dhënë Beogradit nga segmente të diplomacisë europiane se mund ta bindin Shqipërinë që, me dëshirë apo pa dëshirë, të aderojë në një federatë të re jugosllave në emër të “idealeve europiane”. Për rrezikun e planeve të përfshirjes së Shqipërisë në një federatë të re jugosllave kam tërhequr vëmendjen që në vitin 2005, kur kam shkruar: “Një fantazëm e rrezikshme sillet korridoreve të zyrave të BE-së në Bruksel. Kjo është fantazma e jugosllavizmit, e cila ëndërron të krijojë ish-Jugosllavinë, me pesë shtete, që dolën prej saj, pa Slloveninë dhe plus Shqipërinë”. (“Profile të diplomacisë europiane në Ballkan”, 2010, fq.54).

Ka një presion të vazhdueshëm 17-vjeçar mbi diplomacinë shqiptare për të pranuar pa u menduar çdo lloj projekti apo grupimi ballkaniko-perëndimor, të cilat bien të gjitha era jugosllavizëm. Që nga konceptet e “integrimit rajonal ballkanik përpara integrimit europian”, krijimi i një tregu të përbashkët ballkanik, i një bashkimi doganor ballkanik, i një parlamenti ballkanik apo i policisë ballkanike, e deri te projekti efemer i quajtur “Ballkan 6”, janë hartuar mbi arketipin e Jugosllavisë së vjetër. Në një analizë me titull “Një Jugosllavi e re me dy shtete shqiptare”, kur u shpall nisma “Ballkan 6” katër vjet më parë, kam shkruar se ”Unoni ballkaniko-perëndimor shfaqet si një reminishencë e ideve dhe përpjekjeve jugonostalgjike të rikrijimit të Jugosllavisë. Shqipëria dhe Kosova nuk mund të kenë asnjë interes diplomatik, politik, kombëtar dhe strategjik, të futen nën ombrellën e ndonjë Jugosllavie te re”. (“Diplomacia shqiptare në kërkim të identitetit”, 2013, fq.148).

Presidenti i ri i Serbisë afishoi se e quan fakt të kryer rikrijimin e Jugosllavisë me përfshirjen e Shqipërisë. Kjo përbën një alarm të madh se Jugosllavia është ante portas, para portave tona. Projekti i rezervon Shqipërisë vendin e republikës së gjashtë jugosllave ose serbe. Është ringjallja e planit të vjetër të Titos për Shqipërinë si republikë e shtatë e Jugosllavisë.

Me keqardhje më duhet të them se nuk kam konstatuar ndonjë lëvizje shtetërore përballë këtij rreziku para portave, siç do të duhej të vepronin shteti, diplomacia dhe partitë politike shqiptare, të cilët duhet të shqetësohen si senatorët romakë, kur panë Hanibalin para portave të Romës. Është një situatë, ku Shqipëria duhet të denoncojë sa më parë planet e Serbisë për të aneksuar Shqipërinë në një federatë të re jugosllave. Ai, që e shpalli publikisht dhe zyrtarisht rivendikimin ndaj Shqipërisë, është kryetari i shtetit, me të cilin kemi marrëdhënie diplomatike. Kërkon një përgjigje adeguate, sepse cenon dinjitetin dhe sovranitetin e Shqipërisë. Përgjigja duhet të jetë shtetërore dhe kombëtare, sepse është shteti dhe kombi, të cilëve po u troket rreziku para portave. Në këtë drejtim Shqipëria duhet të marrë shembull nga Kosova, ministri i Jashtëm i së cilës, Enver Hoxhaj, reagoi me përgjegjshmëri brenda ditës në 6 prill, duke hedhur poshtë planin e presidentit serb me deklaratën “Kosova është kundër një Jugosllavie te re”.

Për shmangien nga detyrimet në momentet e rëndësishme diplomatike dhe kombëtare nuk mund të jetë justifikim as kriza politike dhe as lufta për pushtet midis partive politike. Shqipëria duhet të shprehë fuqishëm kundërshtimin e saj, sepse duhet të bëjë që ta dëgjojë edhe BE se çdo plan i rikrijimit të Jugosllavisë është antihistorik dhe i dëmshëm për integrimin europian dhe për paqen e stabilitetin rajonal.
Jugosllavia është para portave të Shqipërisë dhe ato porta nuk duhet t’ia hapim vetë me duart e neglizhencës dhe të indiferentizmit shtetëror dhe kombëtar.
(Libri “Kalvari diplomatik i shtetit të Kosovës”, 2018, fq.214)

Continue Reading

Kolumna

“Shani” me votë ditën e zgjedhjeve, nëse nuk e bëni atë ditë, mos u “shani” asnjëherë!

Published

on

Shkruan: Hasim Memishi – Sopi, Aktor

“SHANI” ME VOTË!

Politikanët e marrin fuqinë nga populli me anë të votës, prandaj më mirë është të “shahemi” me votë!
Nesër, mos votoni ata që kanë kaluar nga “shiltet” në gucci!
Nesër ju jeni fuqia, prandaj duhet t’i ndëshkoni me votë!
Nesër, Ne ua japim pushtetin e tenderit, korrupsionit, manipulimit, ofendimit, nënçmimit, përçmimit e “shitpordhjes”
Mos votoni ata që kanë blerë diplomat;
Mos votoni arrogantët injorant!
Mos votoni keqpërdoruesit!
Mos votoni amatorët, abuzuesit!
Mos votoni ata që janë bërë milioner vetëm duke bërë selfi!
Shani ditën e zgjedhjeve, sepse atë ditë shajnë të mençurit!
Mos e shitni votën për një thes miell, për një punë në administratë, për një premtim bosh, për premtimet për BE me dekada të tëra!
“Shani” me votë nesër, nëse nuk e bëni nesër, mos u “shani” asnjëherë!

P.s: unë çekaç di t’ju thom, prap Ju e dini ma majr!

Continue Reading

Kolumna

Demiri: Inxhinierë e magjistra punojnë si kamerier, të paditurit bëjnë ligje…

Published

on

Shkruan: Osman DEMIRI

Që kur na lan si numra, partitë politike kanë bërë petulla për vete. Pse duhet të ketë numra, pse mos të jenë emri dhe mbiemri, dhe aq?! Pse nuk janë listat e hapura, me emër e mbiemër, por duhet që me numra të shtyejmë përpara të paditurit, analfabetët, matrapazët? Nëpër lista kam plot miq e shokë dhe njerëz të dëshmuar nga të gjitha partitë dhe të gjithë nacionalitet, që pa asnjë hezitim do t’i kisha rrethuar!

Njërin nga njëra parti, dy apo tre nga partia tjetër, duke e plotesuar mozaikun politik me njerëz të shquar, me njerëz të cilët nuk na turpërojnë dhe degradojnë në këtë mënyre! Janë mbushur listat me ushtarë partiak, me sllogane qesharake, koncepte patetike, përmbajtje mediokre.

Na e dëbuan rininë duke ua nënvlerësuar intelegjencën. Profesorë, inxhinierë e magjistra punojne si kamerier, kurse ata që memzi kanë kryer shkollën e mesme, me kostume e kollare bëjnë ligjin dhe sorollaten nëpër ministri e drejtori! Dhe prap numra, 20 apo 30 kandidat të dëshmuar, shtyejnë përpara 2 apo 3 të dështuar! Eshtë koha që t’na llogarisni si njerëz, JO SI NUMRA!

Continue Reading

Kolumna

Si ta përmirësojmë mirëqenien mendore

Published

on

Autore: Mr. sc. Sema Halili- Psikologe e Licencuar në Psikologjinë e Shëndetit Mental,Magjistre e Psikologjisë Klinike, Gestalt Psikoterapeute e Licencuar nga EAGT/Trajnere, EMI Practioner dhe Psikotraumatologe.

Shëndet i mirë mendor nuk është diçka që ju keni por është ajo që bëni. Që të jeni me shëndet të mirë mendor ju duhet ta vlerësoni dhe pranoni vetveten. Kjo do të thotë që:

• Ju respektoni dhe kujdeseni për veten tuaj. Ju e doni vetën, nuk e urreni. Ju kujdeseni për shëndetin tuaj fizik
• E parashihni vetën si person me vlerë sipas drejtës tuaj. Nuk keni nevojë ta meritoni të drejtën e ekzistencës. Ju ekzistoni, prandaj keni të drejtë për ekzistim.
• Gjykoni veten sipas standardeve të arsyeshme. Mos e detyroni veten me qëllim të pamundshme, si për shembull “Unë duhet të jem i përsosur në çdo veprim”, dhe mos e dënoni vetën nëse nuk ia arrini.

Nëse ju nuk e pranoni dhe vlerësoni vetën, gjithmonë do të frikësoheni se njerëzit tjerë nuk ju pranojnë. Që t’i ndaloni njerëzit të shohin se sa të papranueshëm jeni, ju shkëputeni nga ata, kështu që mbeteni gjithmonë të frikësuar dhe të vetmuar. Nëse ju e vlerësoni vetën nuk pritni për mospranimin e njerëzve tjerë. Nuk frikësoheni nga njerëzit e tjerë. Ju mund të jeni mendje hapur kështu që të kënaqeni me marrëdhënie të mira njerëzore. Nëse e pranoni dhe e vlerësoni vetveten, ju jeni në gjendje të ndjeheni të qetë dhe të kënaqeni pa ndjenjë faji. Kur ballafaqoheni me probleme ju e dini që pa marrë parasysh sa e vështirë është situata juaj, ju mund ta përballoni. Si e parashohim vetën është e rëndësishme për çdo vendim të marrë.

Njerëzit të cilët e pranojnë dhe vlerësojnë vetveten e përballojnë jetën.Ne vuajmë nga shqetësimet mentale, nëse nuk e pranojmë dhe vlerësojmë vetën. Këto mendime zakonisht vijnë qysh nga fëmijëria kur ne kemi vendosur se nuk jemi të mirë dhe të papranueshëm, përndryshe familja jonë nuk do të na kishte trajtuar në atë mënyrë. Kjo e bën shumë të vështirë për ne t’i përballojmë vështirësitë dhe fatkeqësitë që hasim.

Të gjithë ne rritemi me ide të caktuara se kush jemi, cila ishte dhe çka do të jetë jeta jonë dhe se çfarë është bota. Këto ide burojnë nga përvojat e kaluara dhe nga ajo se dy njerëz kur nuk mund t’i kenë përvojat e njëjta, dy njerëz kurrë nuk mund t’i shohin gjërat pikërisht në të njëjtën mënyrë. Idetë tona nuk janë aq të sakta se çka është duke ndodhur rreth nesh, por supozime apo teori të caktuara se çka ndodhë. Nëse ne rritemi duke besuar se bota është ajo se si e shohim. Ne pastaj tronditemi shumë kur mësojmë se gjërat nuk janë ashtu si kemi menduar dhe mendimet e mëparshme kanë qenë të gabueshme.

Kurdo që hasim në fatkeqësi të papritur, kur ndodhin mosmarrëveshje serioze ne zbulojmë se jeta jonë nuk është ajo çka kemi menduar por çka jeta është në të vërtet. Ne ndoshta kemi menduar se do ta kalojmë jetën me një person të veçantë, por ky person shkon nga ne, apo vdes. Ndoshta ne jemi rritur duke besuar se nëse sillemi mirë asgjë e keqe nuk do të ndodhë, prapëseprapë ndodh.

Kurdo që kuptojmë se kemi bërë gabim të madh, ne fillojmë të dyshojmë për çdo vendim që kemi marrë. Atëherë fillojmë të ndjehemi shumë të dobët. Ndjehemi sikurse jemi duke u shkatërruar, copëtuar, duke u zhdukur. Nëse ne e vlerësojmë dhe pranojmë vetveten, ne kemi siguri në vetën tonë edhe nëse jemi të frikësuar ne e sigurojmë vetën se kjo ndjenjë do të kalojë dhe se mund t’i përballojmë vështirësitë dhe çfarëdo që vjen. Nëse ne nuk e vlerësojmë vetën tonë dhe nuk ndjehemi pozitiv atëherë pason ndjenja e shkatërrimit personal.

Ne ndjehemi të fshirë dhe të zhdukur si pikë e ujit në oqean. Kjo na bënë shumë të tmerruar.
Çdoherë kur frikësohemi se do të shkatërrohemi, ne duhet të gjejmë mbrojtje për ta mbajtur vetën. Sa më keq që ndjehemi për vetën më vështirë e kemi të gjejmë mbrojtje.
Mënyrat e mbrojtjes përfshijnë:
• dëmtimin e trupit tonë duke shkaktuar plagë ose duke mos ngrënë,
• fajësimi i vetës dhe depresioni,
• duke gjetur shkakun e frikës tonë në rrethin tonë dhe të frikohemi të dalim jashtë,
• duke bërë punë më shumë e më shumë,
• duke u mbyllur në botën tonë të brendshme dhe duke heq dorë gjejmë kuptim për botën rreth nesh si njerëzit tjerë.

Si zëvendësim, së shpejti pa vetëdije gjejmë një mbrojtje se si e shohim vetveten dhe botën tonë. Për shembull nëse ne jemi të mësuar ta fajësojmë vetveten për çdo gjë që shkon keq, atëherë e fajësojmë vetveten për atë fatkeqësi që ndodhë.

Shqetësimet mendore nuk ndodhin çdoherë. Megjithatë, nëse ne nuk e vlerësojmë dhe pranojmë veten kjo do të siguron shqetësim mendor kur jeta është e vështirë. Nëse ne ndjehemi pozitiv për veten tonë dhe nëse e humbin dikë, do të ndjehemi të pikëlluar por jo në depresion. Kur dikush na trajton keq ne ndjehemi të zemëruar por jo fajtor që jemi të zemëruar. Kur diçka ose dikush na kërcënohet, ne frikësohemi por jo të shkatërrohemi, sepse ne kujdesemi dhe e mbrojmë vetveten. Shkaktarët e shqetësimeve mendore nuk janë humbja, skamja,sëmundja ose njerëzit që na trajtojnë keq. Është mënyra se si e interpretojmë humbjen, skamjen, sëmundjen ose faktin se si njerëzit tjerë na trajtojnë keq.

Duke i interpretuar gjërat në mënyrë që e bënë vuajtjen të pashmangshme shumë njerëz heqin dorë nga vetvetja. Nëse ne e shohim veten si të keq dhe të papranuar dhe besojmë që jetojmë në “një botë” ku të mirat shpërblehen dhe të këqijat dënohen atëherë, kur ndodhë ndonjë fatkeqësi ne e interpretojmë këtë si dënim për të këqijat tona. Nëse e shohim vetveten si të parëndësishëm dhe të pavlefshëm kur na ndodhë ndonjë gjë e lumtur ne i themi vetvetes “unë nuk duhet të jem e lumtur”. Nëse frikësohemi nga njerëzit tjerë dhe ata na trajtojnë keq, ndjehemi se ne nuk kemi të drejtë ta mbrojmë vetveten. Kur ne ndjehemi të shëmtuar dhe të padashur ne kemi nevojë të madhe për njerëz përreth nesh, ne e fshehim zemërimin. Kur i lejojmë njerëzit e tjerë të na shkelin sepse nuk mund ta tregojmë dëshpërimin nga frika që ata do të na pranojnë. Nëse ne besojmë se është e pamundshme t’i ndalojmë zhgënjimet dhe çdo gjë të keqësohet ne nuk veprojmë asgjë ta përmirësojmë jetën tonë por ne atëherë vetëm vuajmë dhe i dorëyohemi kësaj ndjenje.

Nëse ndjehem mentalisht i/e thyer, çka mund të më ndihmojë?

Pranoni se mund të ndryshoni. Askush nuk mbetet i njëjtë, kështu që ndryshoni për të mirë. Ndryshimi më i madh që mund ta bëni është ta pranoni dhe vlerësoni vetveten. Nëse e kaloni shumicën e jetës tuaj duke besuar se ju jeni të papranueshëm dhe me pak vlerë është vështirë të ndryshoheni sepse të gjitha idetë dhe mënyrat e sjelljeve bazohen në atë besim. Qëllimi është që t’ i thoni vetvetes: “Unë nuk e vlerësoj veten shumë por tash e mbas unë do të sillem si shoku/qja më e mirë për vetveten. Unë do sillem mirë ndaj vetvetes, kujdesem për vetveten dhe nuk do ta kritikojë ose ulë poshtë veten time”. Duke u sjell me vetën si shoku/qja më e ngushtë, kjo do të ju bëjë shokun/qen më të mirë të vetës. Ju duhet të jeni të kujdesshëm se si flitni me vetën. Dëgjoni zërin tuaj të brendshëm. I shkruani gjërat që ju lëndojnë, gjërat kritike që ju thotë zëri juaj dhe pastaj mendoni për t’i thënë vetës gjëra më të dashura dhe inkurajuese.

Continue Reading

Aktuale