Connect with us

Argëtim

Krejt ndryshe nga sot, ja si ka qenë jeta në Tokë në fillimet e saj

Published

on

Shkencëtarët kanë demonstruar se disa forma të jetës së hershme ekzistonin pa oksigjen.

Ndërsa studiuesit shpallin gjysmën e parë të jetës sonë të planetit 4.5 miliardë vjeçare si një kohë e rëndësishme për zhvillimin dhe evolucionin e baktereve të hershme, provat për këto forma të jetës mbeten të pakta duke përfshirë mënyrën se si ata mbijetuan në një kohë kur nivelet e oksigjenit në atmosferë ishin shumë të ulta krahasuar me ditët e sotme. Hulumtimet e fundit të gjeologjisë nga Universiteti i Cincinnati paraqesin prova të reja për bakteret e gjetura të fosilizuara në dy lokacione të ndara në veri të Provincës Cape të Afrikës së Jugut.

“Këto janë bakteret më të vjetra të raportuara fosile të squfurit deri më sot,” thotë Andrew Czaja, profesor ndihmës i gjeologjisë në UC. “Dhe ky zbulim po na ndihmon të zbulojmë një larmi të jetës dhe ekosistemeve që ekzistuan pak para Ngjarjes së Madhe të oksidimit, një kohë e evolucionit të madh atmosferik.”

Bakteret oksiduese të squfurit 2.52 miliardë vjet janë përshkruar nga Czaja si struktura mikroskopike, me formë sferike, jashtëzakonisht të mëdha, në formë sferike, shumë më të mëdha se bakteret moderne, por të ngjashme me disa organizma moderne me një qelizë moderne që jetojnë në squfur të ujërave të thella, parametrat e pasur të oqeanit sot, ku edhe tani pothuajse nuk ka asnjë gjurmë të oksigjenit.

Në hulumtimin e tij të botuar në revistën Geology Society of America, Czaja dhe kolegët e tij Nicolas Beukes nga Universiteti i Johannesburg dhe Jeffrey Osterhout nga departamenti i gjeologjisë i UC, zbulojnë mostrat e baktereve që ishin të bollshme në zonat me ujë të thellë të oqeanit në një kohë gjeologjike të njohur si Eon Neoarchean (2.8 deri 2.5 miliardë vjet më parë).

“Këto fosile përfaqësojnë organizmat më të vjetër të njohur që kanë jetuar në një mjedis shumë të errët, me ujë të thellë,” thotë Czaja. “Këto baktere ekzistuan dy miliardë vjet para bimëve dhe pemëve, të cilat evoluan rreth 450 milion vjet më parë. Ne zbuluam këto mikrofossile të ruajtura në një shtresë të fortë të pasur me silicë të quajtur çeqe të vendosura brenda kateronit Kaapvaal të Afrikës së Jugut. “

Me një atmosferë shumë më pak se 1% të oksigjenit, shkencëtarët kanë supozuar se kishte gjëra që jetojnë në ujë të thellë në baltë që nuk kishin nevojë për dritën e diellit ose oksigjenin, por Czaja thotë se ekspertët deri më tani nuk kishin ndonjë provë të drejtpërdrejtë për ta. Czaja argumenton se gjetja e shkëmbinjve të vjetër është e rrallë, kështu që të kuptuarit e studiuesve për Neonarchean Eon bazohen në shembuj nga vetëm një pjesë e vogël e zonave gjeografike, siç është ky rajon i Afrikës së Jugut dhe një tjetër në Australinë Perëndimore.

Postimi është ribotuar nga materialet e siguruara nga University of Cincinnati.

Continue Reading

Argëtim

Ja cila është rruga më e rrezikshme në botë

Published

on

By

Ja cila është rruga më e rrezikshme në botë

Camino de las Yungas”, e njohur sot si “Rruga e vdekjes”, është një nga rrugët publike më të rrezikshme në botë dhe aktualisht destinacioni kryesor turistik në La Paz të Bolivisë.

Me gjatësi 64 kilometra, ajo ishte dikur e vetmja rrugë që lidhte qytetet La Paz dhe Coroico në rajonin e Yungas.

200 deri në 300 persona humbnin jetën në këtë rrugë çdo vit, prandaj në vitin 1995 u shpall si më e rrezikshmja në botë. Për shkak të këtij emërtimi, ajo fitoi popullaritet të madh në mbarë botën.
Ndërkohë në trasenë e dytë është ndërtuar një rrugë e re dhe e vjetra është përdorur për qëllime turistike vitet e fundit.

Sot vizitohet më së shumti nga çiklistët dhe të apasionuarit pas adrenalinës dhe çdo vit kalojnë rreth 25 mijë turistë.

Udhëheqësi turistik lokal Diego Del Carpio tregon se para se të mbërrijnë në rrugë, ata fillimisht vizitojnë faltoren Apacheta.

Pasi marrim lejen, ne ngasim biçikletat në rrugë. Ne shohim një peizazh 180 gradë dhe dëshmojmë formimin e akullnajave për shkak të proceseve gjeologjike dhe ndryshimit të motit.

Zbritja nëpër rrugë zgjat disa orë, duke filluar nga një lartësi prej 4.670 metrash dhe duke përfunduar në 1.100 metra në Yolosa.

Është gati tre metra e gjerë, pa gardh dhe asgjë që do t’i ofronte ndonjë siguri automjeteve. Aksidenti më i rëndë rrugor në Bolivi ndodhi në korrik të vitit 1983 pikërisht në këtë rrugë kur një autobus ra në një humnerë ku humbën jetën 100 persona.

Continue Reading

Argëtim

Historia e pulës pa kokë, që “shokoi” shkencën

Published

on

Shtatëdhjetë vjet më parë, një fermer i preu kokën një pule, por ajo refuzoi që të ngordhte. Mike, siç u quajt pula, mbijetoi për 18 muaj dhe u bë e famshme. Por si mbijetoi kaq shumë?

Më 10 shtator të vitit 1945, Lloyd Olsen dhe gruaja e tij, Clara, po prisnin pulat e fermës së tyre në Fruita, Kolorado.

Ai u priste kokat pulave, e shoqja i pastronte.

Por një nga 40 a 50 pulat e prera, nuk sillej si të tjerat.

“Ajo ishte akoma gjallë dhe ecte vërdallë,” thotë stërnipi i çiftit, Troy Waters, edhe ai fermer në Fruita. Pula shkelmonte dhe vraponte, dhe nuk ndalonte.

Njihuni me 42 vjeçarin që fle 300 ditë të vitit, vuan nga sëmundja e rrallë

Ata e vendosën në një arkë të vjetër mollësh për të kaluar natën. Kur Lloyd Olsen u ngrit mëngjesin tjetër, për të parë se çfarë kishte ndodhur, “pa se ajo gjëja e mallkuar ishte gjallë akoma,” thotë Waters.

“Është pjesë e historisë së çuditshme të familjes sonë,” thotë Christa, gruaja e Waters.

Waters e kishte dëgjuar historinë kur ishte i vogël, kur stërgjyshi i tij erdhi të jetonte me familjen e tyre, pasi ishte i sëmurë.

I moshuari fliste për orë të tëra për pulën. Fjalët nisën të përhapen në mbarë zonën për mrekullinë e zogut pa kokë.

Një gazetë lokale dërgoi një reporter për të intervistuar Olsen dhe dy vite më vonë, një promovues cirku, Hope Wade, shkoi atje.

Ai kishte një propozim të thjeshtë: nxirreni në cirk dhe bëni para. Fillimisht ata vizituan Universitetin e Jutah, ku pula iu nënshtrua disa testeve.

Thuhej se shkencëtarët e universitetit ua prenë kokën shumë pulave të tjera për të parë nëse do mbijetonin.

Pikërisht këtu revista Life u njoh me historinë e pulës së mrekullisë Mike.

Ndërkohë Lloyd, Clara dhe Mike nisën një turnr në SHBA. Ata shkuan nga Kalifornia në Arizona dhe Hope Wade e mori Mike në turne në pjesën juglindore të vendit kur çifti duhej të kthehej në fermë për të korrurat.

Udhëtimet e zogut janë dokumentuar me kujdes nga Clara në një libër të ruajtur me armë sot nga Waters.

Njerëz nga mbarë vendi shkruanin letra për ta, jo të gjitha pozitive. Njëri i krahasonte ata me nazistët. Pas turit të parë, familja Olsen e dërgoi Mike në një shfaqje në Feniks, Arizona, kur goditi katastrofa në verën e vitit 1947.

“Këtu ngordhi, në Feniks,” thotë Waters. Mike ushqehej më ushqim të lëngshëm dhe ujë, të cilin ia derdhnin direkt në ezofag. Ata ia pastronin me kujdes mukusin nga fyti.

Ata e ushqenin me pikatore dhe ia pastronin fytin me shiringë. Natën që ngordhi, ata u zgjuan në dhomën e motelit nga zhurmat e zogut që po mbytej. Ata kërkuan me shpejtësi një shiringë, por e kishin harruar në cirk.

Olsen nuk tregoi kurrë se çfarë u bë me zogun e ngordhur.

Por si mbijetoi kaq gjatë?

Gjëja që e habit Dr. Tom Smulders, një ekspert pulash në Universitetin e Njukasëllit, është fakti që zogu nuk nxori gjak.

Faktin që mund të jetonte pa kokë, ai e shpjegon lehtë. Një njeri mund të humbasë kokën dhe kjo nënkupton të humbasësh trurin.

Për një pulë është ndryshe.

“Do habiteshit po të shikonit sa të vogël e ka trurin”, thotë ai.

Ai është i përqendruar kryesisht prapa syve. Raportimet flasin se sqepi, fytyra dhe sytë e Mike ishin hequr me një të goditur.

Por Smulders mendon se rreth 80 për qind e trurit dhe gjithçka që kontrollon trupin e pulës, përfshi zemrën, frymëmarrjen dhe tretjen, mbeti e paprekur.

Në atë kohë u sugjerua se Mike mbijetoi për shkak se një pjesë e trurit i mbeti ngjitur me trupin.

Por përse nuk patën sukses ata që tentuan të rikrijojnë këtë rast? Duket se në rastin e Mike, prerja ishte fiks në vendin e duhur, duke krijuar një mpiksje që pengoi gjakderdhjen.

Thuhet se Olsen tentoi të ripërsërisë suksesin, por nuk ia doli. Kur u kthye në fermë, njerëzit i kërkon t’i qeraste me birra, pasi ishte bërë shumë i pasur.

Në fakt ai bëri pak para, bleu një korrëse bari dhe dy traktorë, duke zëvendësuar kalin dhe mushkën.

Po ashtu në atë kohë bleu edhe një kamionçinë Chevrolet. “Megjithatë pjesën tjetër të jetës e kaloi sërish si fermer,” thotë stërnipi i tij.

Continue Reading

Argëtim

UFO-t ekzistojnë, çfarë provash u gjetën në shpellë

Published

on

Disa skulptura me sy të mëdhenj dhe koka të zgjatura janë gjetur në një shpellë në Meksikë, ndërsa vjetërsia e tyre vlerësohet të jetë 5 mijë vjet.

Teorikët e konspiracionit pohojnë se këto artefakte të çuditshme iu takojnë jashtëtokësorëve që kanë vizituar Tokën para mijëra vjetësh, ose skulpturat janë bërë nga njerëzit, të cilët i kanë parë.

Disa nga skulpturat janë bërë nga materiale të njëjta, të cilat i kanë përdorur astekët e lashtë, si shkëmbi vullkanik dhe gurë të krijuar nga llava e ftohur, të cilët janë të ngjashëm me granitin. Në disa prej tyre shihen edhe mbetjet e ngjyrave.

Hulumtuesi Klaus Dona thotë se këto objekte të gjetura nuk mund të shpjegohen shkencërisht, pasi janë të pazakonshme dhe të çuditshme.

Continue Reading

Aktuale