Connect with us

Kolumna

Gjenocidi kundër bullgarëve në Greqi

Published

on

Dr. Anton Pançev  (politolog dhe albanolog)

Shteti grek, nga pavarësimi i tij zyrtar në vitin 1830, gjithmonë ka pasur ambicie hegjemoniste dhe asimiluese ndaj popujve fqinj, në vend të parë ndaj shqiptarëve dhe bullgarëve. Për realizimin e qëllimeve të tyre shovinistët grekë i kanë përdorur të gjitha instrumentet e mundshme ushtarake, politike, ekonomike, fetare, kulturore etj. Kështu p. sh., Patriarkana ekumenike (greke) e Stambollit[1], e cila ka qenë dhe është në vendin e parë nderi mes Patriarkanave ortodokse për shkak të historisë së saj të lashtë dhe pozitën e saj në Perandorinë Lindore Romake (Bizantine), disa shekuj përdoret për qëllimet nacionaliste greke. Me fillimin e epokës së Rilindjes te popujt e Ballkanit strukturat e shtetit grek dhe në vend të parë Patriarkana greke janë kthyer në vatra të shovinizmit dhe të nacionalizmit grek. Përmes manipulimit të ndërgjegjes fetare të banorëve ortodoksë të Ballkanit, ato bënin përpjekje të vazhdueshme për asimilimin e tyre. Shumë “suksese” në këtë drejtim i shënoi Kisha greke, e cila falë organizimit kishtar dhe ndihmës për shkollat greke, arriti t’i asimilonte qindra mijëra shqiptarë, vlleh dhe bullgarë ortodoksë[2]. Por, këto institucione fetare nuk u kufizuan vetëm me propagandë fetare dhe arsimore. Ato u përfshinë në mënyrë aktive edhe në luftën e armatosur, të cilën e zhvilluan nacionalistët grekë (por edhe këta serbë) kundër popujve të tjerë në Ballkan. Është e mjaftueshme ta përmendim veprimtarinë e famëkeqe të mitropolitit të Kosturit Germanos Karavangelis, i cili në kujtimet e tij “Lufta maqedonase” i paraqiti pa hezitim dhe në mënyrë të hapur, veprat e përgjakshme të Patriarkanës së Stambollit në mbytjen e lëvizjeve kishtare dhe kulturore bullgare, shqiptare dhe vllehe në fillim të shek. XX[3]. Përparimi i ushtrive serbe dhe greke në Luftërat ballkanike në vitet 1912-1913 u përcoll edhe me propagandën fetare për “çlirimin” e të krishterëve “të robëruar”, por faktikisht ishte marshim i shovinizmit serb dhe grek. Trupat serbe, greke dhe malazeze kanë vrarë, kanë torturuar dhe kanë shpërngulur mijëra dhe mijëra njerëz, myslimanë dhe të krishterë, kanë djegur qindra katunde dhe qyteza, kanë rrënuar xhami dhe kisha, sepse u takonim “të tjerëve”, sepse nuk kanë qenë serbë/grekë. Veç në vjeshtën e vitit 1912 ushtria greke ka pushtuar territore në Maqedoni ku kanë banuar më shumë se 200 000 bullgarë, të cilët menjëherë janë vënë nën presion. Duhet përmendur se në vitin 1912, para pushtimit grek të Maqedonisë Jugore, atje kishte 378 kisha bullgare, 340 shkolla bullgare me 750 mësues dhe mbi 19 000 nxënës. Me fillimin e Luftës së Dytë Ballkanike në qershor të vitit 1913 gjenocidi grek kundër popullatës bullgare ka marrë masa të skajshme. Komisioni ndërkombëtar për Luftërat Ballkanike, përbërë nga dijetarë me famë botërore dhe organizuar nga Carnegie Endowment for International Peace, në periudhën 1913-1914 ka hulumtuar dhe ka paraqitur qindra e qindra fakte për mizoritë greke kundër popullatës bullgare, për spastrimin etnik të bullgarëve nga këto vise. Ky Komision Ndërkombëtar ka paraqitur ky konkluzion: “Dokumentet, që i posedon Komisioni, japin mjaft argumente për politikën e zhvilluar për asimilimin e popullatës bullgare në Maqedoninë Jugore. Metodat e asimilimit dhe të asgjësimit fizik janë zbatuar në mënyrë sistematike dhe pa asnjë humanizëm”.[4] Vetëm gjatë verës së vitit 1913 ushtria greke ka djegur 161 katunde bullgare me 16 000 shtëpi, duke vrarë mbi 8000 bullgarë dhe duke përzënë mbi 100 000 njerëz nga vatrat e tyre.

Por gjenocidi grek dhe asimilimi i bullgarëve të mbetur nën okupimin grek ka vazhduar dhe vazhdon deri ditët e sotme. Ka mijëra dokumente dhe fakte, shumë prej tyre nga burime ndërkombëtare, që dëshmojnë për presionin dhe asimilimin e përditshëm. Jo vetëm se pushteti grek nuk ua ka njohur të drejtat themelore bullgarëve (ndonëse në vitet 20-ta të shek. XX ka nënshkruar disa konventa dhe traktate, në të cilat ka marrë përsipër këto detyra, por kurrë nuk i ka realizuar), por terrori mbi bullgarët në Greqi ka qenë i gjithanshëm dhe në forma të ndryshme. Mijëra dhe mijëra bullgarë janë burgosur, janë keqtrajtuar dhe janë vrarë vetëm sepse kanë treguar në ndonjë mënyrë vetëdijen e tyre etnike. Monumentet e kulturës bullgare janë shkatërruar dhe asgjesuar. Nacionalistët grekë e kanë përdorur Luftën e Dytë Botërore dhe Luftën civile pas vitit 1944 që të masakronin dhe të përzënin dhjetëra mijëra bullgarë dhe terrori kundër bullgarëve ka vazhduar me përmasa të mëdha dhe të gjithanshme me qëllimin e vjetër të politikës greke – asimilimi i tyre.

Edhe deri ditët e sotme, pavarësisht se Greqia dhe Bullgaria janë së bashku në NATO dhe në BE, presioni dhe asimilimi i bullgarëve është politika zyrtare greke. Është rreptësisht e ndaluar të përdoret gjuha bullgare në çdo funksion publik dhe privat – në treg, në rrugë etj. Njerëzit, të cilët flasin bullgarisht ose këndojnë këngë bullgare po pushohen nga puna, përndiqen nga policia dhe terrorizohen me të gjitha mjetet. Të gjitha qeveritë dhe institucionet bullgare heshtin për këtë asimilim përkundër fakteve të shumta dhe vendimeve të gjykatave ndërkombëtare, në të cilat dhjetëra bullgarë nga Greqia e kanë gjykuar këtë shtet për shkak të shkeljes së të drejtave të tyre. Tani për tani, me gjendjen e rëndë të bullgarëve në Greqi dhe me mbrojtjen e trashëgimisë së tyre kulturore merren vetëm disa shkencëtarë dhe politikanë në Bullgari, por është koha e duhur çështja e bullgarëve atje të kthehet në prioritet shtetëror te zhvillimi i marrëdhënieve bullgaro-greke.

[1] Patriarkana përdor emërtimin e vjetër “Konstantinopojë”.

[2] Për asimilimin e shqiptarëve ortodoks me ndihmën e Patriarkanës së Stambollit ka shumë të dhëna bullgare. Shih p.sh. Маренин, Н. Албания и албанците. София, 1902, sipas të cilit mbi 100 000 shqiptarë ortodoks janë asimiluar në rajonin e Epirit (Marenin, f. 28); Кънчов, В. Избрани произведени. С., 1970, Т. 2, 552–562, etj.

[3] Каравангелис, Германос. Македонската борба (Мемоари). Скопиje, 2000.

[4] Shih: Report of the International Commission to Inquire into the Causes and Conduct of the Balkan Wars (https://archive.org/details/reportofinternat00inteuoft/page/n4).

Continue Reading

Kolumna

Fenomeni i një “Dvizhenje”-je dhe mendjemadhësisë

Published

on

By

Fenomeni i një “Dvizhenje”-je dhe mendjemadhësisë

Nga: Mr. Driton Nebiu

Në konkurencën për të fituar titullin e “Mashtruesit më të madhë”, padyshim se vendi i parë i takon “më të madhit” të “Dvizhenjes” Besa e që me kalimin e kohës u shëndrrua në MOZHEME.

Ishte një tentim i planifikuar mirë, nga qarqe të dyshimta për të bërë gjoja një ndryshim në hapsirën politike brenda shqiptarëve të Maqedonisë së veriut, e paketuar si në aspektin finansiar, poashtu edhe në ate “kombëtar”, duke pasur parasysh se fillimisht morën për emër simbolin e të qenurit shqiptar, i përkushtuar në mbrojtjen e fjalës së dhënë – BESËS, e që realisht ishte Kali i Trojës brenda organizimit opozitar shqiptar, organizim që duhej të pengonte Lëzivjen për Reforma në opozitën e kohës, e cila tanimë kishte filluar rrugëtimin e vet të pandalshëm drejt të qenurit zëri i popullit në skenën politike të vendit.

“Lëvizja” e atëhershme e që më vonë do të shëndrrohet në “Dvizhenje”, si premtim bazë të veprimit e kishte një far lloj “Ridefinimi” të shoqërisë, e që realisht, më vonë u dëshmua, se ishte vetëm një floskulë e radhës, që u shfrytëzua sa për të përfunduar në listen e përbashkët parazgjedhore nën moton “Mozheme” sa për të fituar disa ulëse deputetësh tejet pasiv, po jo edhe ridefinimin e premtuar.

Duke shfaqur haptazi qëllimin real, ruajtjen e pozitave dhe pushtetit për grupe të ngushta të interesit, “Dvizhenja” nuk e tejkaloi veten as pas zgjedhjeve lokale ku falë opozitës shqiptare mori në menaxhim komunën më të madhe ndër shqiptarët, por përkundrazi në rastin e pare të mundshëm si shenjë falemnderimi e vetëdijshme për forcën reale politike në vend të barazuar me të qenurit vetëm një parti lokale e asgjë më shumë, tentoi të dobësojë ata që dje i ndihmuan, por kot.

Pretendimi aktual se ata përfaqësojnë opozitën shqiptare është edhe një tentim mashtrimi i radhës nga “më i madhi” i “Dvizhenjes” edhe pse është i vetëdishëm se nuk i kalon, por ja që kështu i është caktuar detyra dhe urdhërat duhet të zbatohen, e aq më shumë sot kur rejtingun duhet t’ua menaxhojë forca që pengon vendin drejt inkuadrimit në Bashkimin Evropain dhe vlerave perëndimore.

Stabiliteti politik, ekonomik e institucional i shtetit, e me këtë edhe ai i sigurisë së vendit, dhe orijentimi pro evropian është një kategori që nuk ka alternativë, por kërkon qasje serioze dhe subjekte serioze për menaxhim e përfaqësim, largë partive sezonale. Është kjo kategori e rëndë që kërkon fuqi e madhështi, e në këtë nivel gjithkush edhe nuk e ka vendin, përpos si spektatorë. Të tillë janë edhe këta të “Dvizhenjes”.
Jo më kot është thënë: “Mendjemadhësia është dhurata që bëri Zoti për njerëzit e vegjël…”.

Continue Reading

Kolumna

Haraçina sot…

Published

on

By

Haraçina sot…

Shkruan, Driton Nebiu, Magjister i shkencave politike

“Komunë e zhvilluar me një administratë efektive, me rrugë të asfaltuara, me shtigje për këmbësorë, me ujësjellës e me ujë të pijshëm të sjellur nga Penda e Likovës, me kanalizim, me shtëpi të shëndetit dhe përkujdesje 24 orëshe shëndetësore për popullatën, me transport të garantuar për të gjithë nxënësit nga ana e komunës, me kushte dhe standarde evropjane në shkolla, me investim në sport, me fushë futbolli për Klubin Futbollistik “Shkëndija”, me premtime të realizuara, pa paradime të kota politike sa për sy e faqe dhe për marketing të ulët politik, po qoftë edhe nga strukturat e larta shtetërore të mos them partiake, pa as edhe një donacion të huaj, po gjithçka me punë, përkushtim, mirë menaxhim nga ana e të parit të komunës.

Është ky një realitet i ditëve të sotme që po e jetojmë të gjithë ne banorët e Haraçinës…”

Nuk po më besoni?!

Keni të drejtë, ishte kjo vetëm një ëndërr dhe një dëshirë, po edhe një premtim i parealizuar parazgjedhor i dhënë në moment entuziazmi dhe pa asnjë lloj përgjegjësie se një ditë do të vijë edhe koha e ballafaqimit me realitetin, e që fatkeqësisht është e gjitha e kundërta e ëndrrës fillestare të përshkruar në këtë tekst.

U zbehën edhe fletushkat propaganduese, por na mbeti realiteti.

Haraçina edhe sot me një rrugë të asfaltuar nga “Rrugët e Maqedonisë” të cilën punë e përvetëson i pari i komunës. Haraçina pa as edhe një pikë uji nga Penda e Likovës, e fatmirësisht me ujë të siguruar nga donacioni i dhënë nga komuna “Ejup Sulltan” e Turqisë përmes Shoqatës së Brezës, edhe kjo punë që e përvetëson i pari i Komunës. Haraçina pa shteg për këmbësorët në veçanti për nxënësit e shkollës së niveleve të ulëta, po me mezi 1 km ndërtim të tillë e që si duket është kilometri i vetëm i punuar në të gjitha lëmitë brenda mandatit një vjeçar.

Haraçina pa përkujdesje shëndetësore, e lënë në mëshirën e shtëpisë së shëndetit në Maxhari dhe vet banorëve të saj, në stilin secili si të mundet, vetëm të sigurojë përkujdesjen për shëndetin e tyre. Haraçina pa transport të organizuar e të siguruar për nxënësit, të lënë në mëshirën dhe barrën e vet prindërve për një shkollim obligativ. Haraçina me kushte të mjerueshme në shkollë e pa as edhe një investim më të vogël në sport e kulturë, duke lënë Klubin futbollistik të zemrës së Haraçinës “Shkëndinë” që të zhvillojë ndeshjet në Hasanbeg, falë mëshirës së Klubit simotër “Fortuna”.

E kjo është Haraçina e ditëve të sotme, Haraçina e realitetit e jo e ëndrrës së kotë.

Këtë më së miri e dinë haraçinasit. Ata kuptuan se kush po gënjen e kush po mashtron. Këtij populli i duhen projekte e premtime të realizuara, e jo paradime të kota të atyre që nuk i duan as në lagjet e tyre. Popullata don punë, se për punë u ka dhënë votë.

Mos harroni se vota është e shenjtë, vota është AMANET. Mos e shkelni!

Edhe pse nuk e keni vetëm këtë që e shkelët.

U qoftë për nder!

Continue Reading

Kolumna

Politikanët tanë – Fatkeqësia e popullit

Published

on

By

Shkruan Lulzim Nasufi

POLITIKANËT TANË – FATKEQËSIA E POPULLIT

Sa të koordinuar janë politikanët tanë në mossuksesin e misionit të tyre dhe prapshtitë e tyre në politikbërje, ju përcjell disa fakte:

Më datë 25.09.2022, zëvendës-kryeministri për çështje ekonomike Bytyqi, për të justifikuar dështimin politik të politikanëve tanë paraprak, si zyrtar me post të lartë, dha informacion të saktë dhe të frikshëm se “nga RMV, brenda 8 viteve të fundit janë shpërngulur mbi 700.000 qytetarë në shtetet perëndimore” dhe po të njëjtën ditë kryetari i BDI-së Ahmeti, në një takim partiak, nga inatet ndaj disa anëtarëve të tij të ashtuquajtur “grupi i zjarrit” – konstatoi “jam me mision, jo në detyrë, ashtu që këtu do të më keni edhe katër vite”.

Sipas trendit të migrimit të popullsisë, bie që për katër vite, nga RMV janë shpërgulur 350.000 qytetarë. Sipas kësaj, misioni i Ahmetit është që edhe për katër vite në krye të BDI –së, me funksionarët e tij të korruptuar, të rrisë numrin e të ,,integruarve“ në botën perëndimore në 1.000.000 banorë, që i bie gjysma e numrit të popullsisë do të shpërngulen nga RMV.

Dhe si “qershia mbi tortë”, nga i gjithë ky “optimizëm i madh pozitiv dhe shpresëdhënës”, më datë 28.09.2022, numri një i shtetit, presidenti Stevo Pendarovski do të konstatojë: “edhe unë po të isha në vendin tuaj me rrogë prej 400 euro, do të kisha ikur prej RMV”.

Çështja thelbësore është se populli të gjitha këto i di dhe i bën. Mos e nënvlerësoni intelegjencën e popullit, nuk ka nevoj ju t’ia kumtoni dhe t’ia tregoni! Por, çfarë keni bërë ju, ose më thjeshtë, pse e keni sjellur popullin në situatë të këtillë gjithë këto vite dhe, më e rëndësishmja, çfarë plani – vizioni keni bërë për të ardhmen e këtij shteti dhe këtyre qytetarëve? Sepse për atë paguheni me paratë e popullit!

#NDRYSHIME
#DREJTËSI
#STOPKRIMITDHEKORRUPSIONIT

Continue Reading

Aktuale