Connect with us

Kolumna

Njëzetvjetori i një lufte për vlera, jo për territore!

Published

on

Nga Dr. Halil Hyseni (ish-zv.ministër në Punët e Jashtme të Shqipërisë)

 

Pak ditë më parë, mes miqsh të provuar si Bill Clinton e Madeleine Albright u kremtua në Kosovë njëzetvjetori i lindjes së lirisë së saj. Njëzet vjet më parë, liria e Kosovës u ngjiz përmes bashkimit të më të fortit, NATO-s me më të shtypurin, kosovarin e dëbuar nga vatra e vet.

Njëzet vjet më parë, më 22 Prill të vitit 1999, në fjalën e tij në ‘Economic Club Chicago’, Toni Bair, një musketier i luftës së Kosovës, deklaroi: Lufta në Kosovë nuk u bazua mbi ndonjë ambicie për territore, por mbi vlera.

Historia, është e mbushur me shembuj të pafund luftërash të bëra për arsye materiale. Luftohej për shtim të pasurisë apo për shtim të territorit ku ushtrohet sovraniteti i mbretërve, i diktatorëve, i liderëve. Lufta e Kosovës solli risi. Ajo e pasuroj arsyen e luftës. E pasuroj në moral, e pasuroj me vlera. Kosova është kryeshembull ku njeriu, të drejtat e tij njerëzore u bënë arsyeja e luftës.

Ishte lufta për mbrojtjen e vlerave, lufta kundër luftës, që angazhoi jo vetëm vendimmarrësit me të mëdhenj, jo vetëm avionët më të rëndë, por edhe mendjet më të lira të kohës. Në luftë dhe për luftën në Kosovë, u angazhuan penat e arta të globit. Vaclav Havel, Artur Miler, Ismail Kadare, Umberto ECO, Evgenij Jevtushenko, Salman Ruzhdije, Amos OZ apo nobelistët Wole SOYINKA, Gabriel Garcia Marquez, Mario Vargaz Llosa, dhe shumë dekanë të tjerë të lirisë. Luftuan, me penë, në mbrojtje të vlerave. Vlerat i gjetën të mishëruara te kosovari i shtypur e i përdhunuar, te kosovari i dëbuar nga vatra e tij. Vlerat u gjetën te Kosovari që kërkonte liri. Mario Vargaz Llosa, nobelist i vitit 2010 në artikullin e tij “Një luftë e vonuar” shkruan: NATO-ja nuk lipset qortuar për ndërhyrjet në Jugosllavi, por për faktin që këtë ndërhyrje duhej ta kishte bërë këtu e dhjetë vjet të shkuara.

Pranvera e vitit 1999 erdhi në Prishtinë jo vetëm pse u vadit me gjakun e heronjve kosovarë, erdhi, jo vetëm për shkak të potencës ushtarake të NATO-s. Ato nuk do të mjaftonin. Koalicioni fitimtar do të ishte i paplotë. Liria lulëzoi në Prishtinë sepse në shërbim të saj, në mbrojtje të vlerave, mblodhi edhe shërbëtorët më të spikatur të paqes. Liria erdhi në Kosovë, jo vetëm për shkak të trimërisë. Trimëria lëvduar qoftë. Kosovës kurrë nuk i kanë munguar trimat, përherë ka lindur Boletinë, Galic, Jashar dhe, nuk kish fituar. Koha solli Presidentin Rugova. Kosova lindi misionarin që udhërrëfeu përmes urtisë dhe durimit. Kosova lindi misionarin që përmes Gandizmit sensibilizoi, zgjoj e thirri në veprim të ngjashmit e vet, ithtarët e paqes. Duke i shërbyer paqes Rugova përmbushi misionin e tij për liri të Kosovës.

Nobelisti i paqes Elie Wiesel, një i mbijetuar i holokaustit, një i burgosur në Aushvic, aktivisht u reshtua, në rresht të parë, kundër dhunës, kundër deportimit, kundër pastrimit etnik. Kontribuoi me shkrime dhe me media, kontribuoi me takime, në zyra të larta dhe nëpër çadrat e refugjatëve kosovar, në Shqipëri e në Maqedoni. Në artikullin e tij “Letër një miku kosovar” ai deklaron se “..kam mbetur gjithmonë i juaji..” dhe këshillon kthjelltësi, mbrojtje të vlerave dhe ndërtim të së nesërmes vetëm përmes drejtësisë. Një tjetër shërbëtor i madh i paqes, Martti Ahtisaari, në vitin e shpalljes së pavarësisë së Kosovës, më 2008, u nderua me Nobelin e paqes. Një vit më parë, më 2 shkurt 2007 ai depozitoi Propozimin Gjithëpërfshirës për Marrëveshjen për Statusin e Kosovës”Depozitoi paketën Ahtisaari, me Po-të dhe JO- të e mëdha përfshirë. Martti Ahtisaari e meritoi Nobelin edhe për trasenë e shtruar për rrugëtim të Kosovës, trase së cilës i jemi larguar keq.

Historia ka përcjellë paradigmën se luftërat, pavarësisht kush fiton e kush humb, finalizohen me vija të reja mbi hartë, finalizohen me ndryshim kufiri. Përfundimi i luftës zakonisht e ka pasur një datë. Në ndryshim nga modelet e së shkuarës, pikërisht për shkak të arsyes ndryshe të kësaj lufte, nuk do të mund të shënohet vetëm një datë për përfundimin e luftës në Kosovë. As me vija të reja, mbi hartë, nuk do të mund të shënojmë përfundimin. 12 Qershori, hyrja në Kosovë e NATO-s, hyrja në qytete e UÇK-së është një datë e shënuar. Atë ditë përfundoi më i rëndi kalvar i shumicës, por nuk shënon fundin e luftës. Një datë, nëse e vetme, nuk ecën paralel me përsenë e kësaj lufte. Që të bashkudhëtojmë me ‘Vlerat’ lipsen që në Kosovë të përfundojë kalvari për secilin qytetar të saj. Fitorja e paqes në Kosovë, nuk mund të vijë ndryshe, veçse si vazhdim i luftës se filluar për ‘Vlera’.

Deklarimi se: Lufta në Kosove nuk u bazua mbi ndonjë ambicie për territore, por mbi vlera, do të mund të lexohet se është Njeriu i pari. Do të mund të përkthehej: PO- luftës për të drejtat e njeriut; PO – luftës për mirëqenien e tij; JO – ndarje territoriale e Kosovës; JO – shkëmbim të territoreve me Serbinë; JO – bashkim i Kosovës me treva të tjera shqiptare. (përkatësisht Pika 1.8. e Planit Ahtisari). Cilado lëvizje kufiri passjell lëvizje të padëshiruar të popullatave. Cilido ndryshim kufiri passjell dëbim apo braktisje të vatrave, nga qytetar serb apo shqiptarë. Kjo është dhimbje. Kjo është antivlerë. I lindur dhe rritur nga prindër të shpërngulur nga Çamëria e njoh këtë dhimbje. Aty shoh time më. Më kujton tim atë. Edhe pesëdhjetë vjet pas shpërnguljes nga Çamëria, me vështrim të perënduar drejt jugut, baba i niste krahasimet me: “Në vëndin tënë…” dhe vazhdonte rrëfimin.

Në demokraci asnjë udhëheqës nuk e ka tagrin të nxjerrë të zonë nga shtëpia dhe t’i ngarkojë plaçkat mbi shpinë. Kurrkush nuk e ka tagrin ta zhurisë njeriun me mall për vatrën e vet.

Kambanat për opsione territoriale, në thelb nuk lidhen me Kosovën, synojnë Shqipërinë. Cilado lëvizje kufiri passjell ngjitje të pjesës së mbetur me Shqipërinë. Ato kambana tingëllojnë nën refrenin t’i shtojmë diçka Shqipërisë dhe të mbledhim mendjen prej saj, përgjithmonë. Ndjellin një “Shqipëri të ndërmjetme”, as të vogël as të madhe. Jo më kot u bien ata kambanave.

Edhe në një luftë për Vlera, padyshim, që janë synuar dhe përmbushur edhe interesa. Edhe kur luftohet në mbrojtje të vlerave, interesat janë aty, por nuk janë arsyeja bazë. Nuk janë përseja e luftës. Pranvera e vitit 1999 tregoj se fatet e shqiptarëve dhe interesat e tyre janë të përbashkët. Lufta për lirinë e Kosovës mblodhi bashkë nën të njëjtën çati pejanë e durrsakë, drenicarë e vlonjatë, çam e kosovarë. Paqja dhe stabiliteti në Kosovë, shtetndërtimi i saj përbën interes të përbashkët kombëtar.

Ndërtimi i Kosovës përbën interes për ne shqiptarët, por jo vetëm për ne. Ndërtimi i demokracisë në Kosovë përbën interes për NATO dhe për BE, për Shtetet e Bashkuara dhe për Gjermaninë, Francën, Suedinë etj. Shtendërtimi i Kosovës përbën interes të posaçëm për vendet mike, për Turqinë apo për Kroacinë. Paqja dhe stabiliteti në Kosovë përbën interes për të gjithë aktorët e luftës dhe të paqes por, interesat e secilit nuk janë njësoj. Qëndrojnë në shkallare të ndryshme.

Michael G. Roskin, Profesor Emeritus në Shkenca Politike, pak para luftës, në esenë “National Interest: From Abstraction to Strategy” jep shpjegimin e tij për interesat, llojet dhe shkallaren e tyre. Për ilustrim gjen pikërisht raportin Shqipëri – SHBA. Gjen pikërisht Kosovën.

Dy vende- thotë Roskin– bile aleate, rrallë kanë interesa kombëtarë identikë. Më e mira që mund të shpresohet është që interesat e tyre të jenë komplementarë. Shtetet e Bashkuara dhe për shembull, Shqipëria mund të kenë interes të përbashkët në raport me `pastrimin etnik´ serb, por interesi amerikan është i përgjithshëm, i përkohshëm dhe sekondar dhe lidhet me stabilitetin dhe të drejtat e njeriut. Interesi shqiptar –vazhdon Roskin– është specifik, i përhershëm dhe ka të ngjarë vital….. Interesat tanë – vijon më tej ai – mund të ecin paralelisht për një kohë por nuk duhet kurrë të ngatërrojmë interesat shqiptarë për ata amerikanë.”

Këto realitete ekzistojnë. Ne mundemi dhe bëjmë mirë t’i shërbejmë ecjes së tyre paralel. Nëse përdorim gjuhën e Roskin më e mira që mund të shpresohet është që interesat tanë të jenë komplementarëËshtë vitale për ne, shqiptarët, të gjendemi përkrah SHBA, prandaj interesi ynë duhet orientuar kah stabiliteti dhe kah të drejtat e njeriut, aty ku ata kanë interesin e tyre.

Paqja, stabiliteti, shtetndërtimi i Kosovës është interes vital, i përhershëm, strategjik i shqiptarëve, pikërisht për këtë arsye është edhe letër-lakmuesi më i mirë për të dalluar miqtë nga jo miqtë. Qëndrimi ndaj Kosovës është treguesi për reflektim. Janë miq tanët, të provuar, popujt dhe shtetet që mundësuan lirinë e Kosovës, popujt dhe shtetet që njohën pavarësinë e saj, dhe sot ndihmojnë e promovojnë shtetndërtimin. Vendet e tjera grupohen në tjera bashkësi. Është mosmirënjohje ndaj miqve të mirë kur i nderojmë në të njëjtin rang me ato vende që ende nuk e kanë njohur Kosovën. Është interesi vital, interesi strategjik i një vendi, guri i peshores që ndan vendet në partner strategjik, në partner, në kundërshtar apo edhe në armiq.

Në vitin 2002, Presidenti Thaçi shkruante: Ne nuk pretendojmë ta shqiptarizojmë e as ta serbizojmë Kosovën…… Në Kosovën e pavarur do të ngadhënjejë koncepti i demokracisë qytetare. Do të ndodhë westernizmi qytetar e politik. At’herë flitej për vlera e demokraci tashti flitet për territore e korrigjim territoreshËshtë ecur larg! Në veprën e tij të arrirë Ngritja e një shteti”, prof. Enver Hoxhaj, ish-ministër i Jashtëm dhe tani Zv.kryeministër i Kosovës pretendon se “Kosova është shembull tipik i asaj çfarë quhet Moralpolitikë”. E tillë duhet të vazhdojë.

Këtë vit përkujtohet vetëm njëra prej ditëve të shënuara për liri. Beteja për Kosovën vazhdon.. Nuk u mbyll më 12 qershor të vitit 1999, nuk u mbyll as më 17 shkurt 2008, me deklarimin e pavarësisë së saj. Beteja vazhdon, që të fitohet duhet orientuar në rrafshin e vlerave dhe jo të territoreve. Duhen mbrojtur vlerat, duhet luftuar pastrimi etnik, si atëherë, si në pranverën e vitit 1999.

Lufta për Kosovën, nuk është mbyllur dhe shqiptarët nuk e fitojnë dot të vetëm atë. Fitorja nuk vjen me deklarata patriotike kundraproduktive, nga ato që na e bëjnë jo vetëm gjoksin gropë. Bëjmë mirë që ndërtojmë dhe t’i shëndoshim Forcat tona të Armatosura, por nuk mjafton. Jemi rreshtuar në koalicionin më të fortë ushtarak, jemi me fat. Matematikisht është Kusht i Nevojshëm por jo edhe i Mjaftueshëm. Që kalvari të pushojë në Kosovë, që krahas 12 qershorit dhe 17 shkurtit Kosova të shënoj datën tjetër të lirisë, duhet liri për secilin qytetar të saj. Për qytetarin kosovar duhet siguruar jo vetëm lëvizje e lirë. Para së gjithash qytetarit kosovar i duhet siguruar liri e mundësi qëndrimi në shtëpinë e vet.

Që kalvari të pushojë në Kosovë lipset të mbrojmë vlerat, të qëndrojmë në rrafshin e morales. Lipset të katalizojmë dhe të jemi në krah me koalicionin e punëtorëve të paqes. Lipset të qëndrojmë në fokusin dhe dashamirësinë e mendjeve të lira. Të gjendemi si atëherë, si në pranverën e vitit 1999 dhe moralpolitika të bëhet sërish filli përshkues.

Continue Reading

Kolumna

“Shani” me votë ditën e zgjedhjeve, nëse nuk e bëni atë ditë, mos u “shani” asnjëherë!

Published

on

Shkruan: Hasim Memishi – Sopi, Aktor

“SHANI” ME VOTË!

Politikanët e marrin fuqinë nga populli me anë të votës, prandaj më mirë është të “shahemi” me votë!
Nesër, mos votoni ata që kanë kaluar nga “shiltet” në gucci!
Nesër ju jeni fuqia, prandaj duhet t’i ndëshkoni me votë!
Nesër, Ne ua japim pushtetin e tenderit, korrupsionit, manipulimit, ofendimit, nënçmimit, përçmimit e “shitpordhjes”
Mos votoni ata që kanë blerë diplomat;
Mos votoni arrogantët injorant!
Mos votoni keqpërdoruesit!
Mos votoni amatorët, abuzuesit!
Mos votoni ata që janë bërë milioner vetëm duke bërë selfi!
Shani ditën e zgjedhjeve, sepse atë ditë shajnë të mençurit!
Mos e shitni votën për një thes miell, për një punë në administratë, për një premtim bosh, për premtimet për BE me dekada të tëra!
“Shani” me votë nesër, nëse nuk e bëni nesër, mos u “shani” asnjëherë!

P.s: unë çekaç di t’ju thom, prap Ju e dini ma majr!

Continue Reading

Kolumna

Demiri: Inxhinierë e magjistra punojnë si kamerier, të paditurit bëjnë ligje…

Published

on

Shkruan: Osman DEMIRI

Që kur na lan si numra, partitë politike kanë bërë petulla për vete. Pse duhet të ketë numra, pse mos të jenë emri dhe mbiemri, dhe aq?! Pse nuk janë listat e hapura, me emër e mbiemër, por duhet që me numra të shtyejmë përpara të paditurit, analfabetët, matrapazët? Nëpër lista kam plot miq e shokë dhe njerëz të dëshmuar nga të gjitha partitë dhe të gjithë nacionalitet, që pa asnjë hezitim do t’i kisha rrethuar!

Njërin nga njëra parti, dy apo tre nga partia tjetër, duke e plotesuar mozaikun politik me njerëz të shquar, me njerëz të cilët nuk na turpërojnë dhe degradojnë në këtë mënyre! Janë mbushur listat me ushtarë partiak, me sllogane qesharake, koncepte patetike, përmbajtje mediokre.

Na e dëbuan rininë duke ua nënvlerësuar intelegjencën. Profesorë, inxhinierë e magjistra punojne si kamerier, kurse ata që memzi kanë kryer shkollën e mesme, me kostume e kollare bëjnë ligjin dhe sorollaten nëpër ministri e drejtori! Dhe prap numra, 20 apo 30 kandidat të dëshmuar, shtyejnë përpara 2 apo 3 të dështuar! Eshtë koha që t’na llogarisni si njerëz, JO SI NUMRA!

Continue Reading

Kolumna

Si ta përmirësojmë mirëqenien mendore

Published

on

Autore: Mr. sc. Sema Halili- Psikologe e Licencuar në Psikologjinë e Shëndetit Mental,Magjistre e Psikologjisë Klinike, Gestalt Psikoterapeute e Licencuar nga EAGT/Trajnere, EMI Practioner dhe Psikotraumatologe.

Shëndet i mirë mendor nuk është diçka që ju keni por është ajo që bëni. Që të jeni me shëndet të mirë mendor ju duhet ta vlerësoni dhe pranoni vetveten. Kjo do të thotë që:

• Ju respektoni dhe kujdeseni për veten tuaj. Ju e doni vetën, nuk e urreni. Ju kujdeseni për shëndetin tuaj fizik
• E parashihni vetën si person me vlerë sipas drejtës tuaj. Nuk keni nevojë ta meritoni të drejtën e ekzistencës. Ju ekzistoni, prandaj keni të drejtë për ekzistim.
• Gjykoni veten sipas standardeve të arsyeshme. Mos e detyroni veten me qëllim të pamundshme, si për shembull “Unë duhet të jem i përsosur në çdo veprim”, dhe mos e dënoni vetën nëse nuk ia arrini.

Nëse ju nuk e pranoni dhe vlerësoni vetën, gjithmonë do të frikësoheni se njerëzit tjerë nuk ju pranojnë. Që t’i ndaloni njerëzit të shohin se sa të papranueshëm jeni, ju shkëputeni nga ata, kështu që mbeteni gjithmonë të frikësuar dhe të vetmuar. Nëse ju e vlerësoni vetën nuk pritni për mospranimin e njerëzve tjerë. Nuk frikësoheni nga njerëzit e tjerë. Ju mund të jeni mendje hapur kështu që të kënaqeni me marrëdhënie të mira njerëzore. Nëse e pranoni dhe e vlerësoni vetveten, ju jeni në gjendje të ndjeheni të qetë dhe të kënaqeni pa ndjenjë faji. Kur ballafaqoheni me probleme ju e dini që pa marrë parasysh sa e vështirë është situata juaj, ju mund ta përballoni. Si e parashohim vetën është e rëndësishme për çdo vendim të marrë.

Njerëzit të cilët e pranojnë dhe vlerësojnë vetveten e përballojnë jetën.Ne vuajmë nga shqetësimet mentale, nëse nuk e pranojmë dhe vlerësojmë vetën. Këto mendime zakonisht vijnë qysh nga fëmijëria kur ne kemi vendosur se nuk jemi të mirë dhe të papranueshëm, përndryshe familja jonë nuk do të na kishte trajtuar në atë mënyrë. Kjo e bën shumë të vështirë për ne t’i përballojmë vështirësitë dhe fatkeqësitë që hasim.

Të gjithë ne rritemi me ide të caktuara se kush jemi, cila ishte dhe çka do të jetë jeta jonë dhe se çfarë është bota. Këto ide burojnë nga përvojat e kaluara dhe nga ajo se dy njerëz kur nuk mund t’i kenë përvojat e njëjta, dy njerëz kurrë nuk mund t’i shohin gjërat pikërisht në të njëjtën mënyrë. Idetë tona nuk janë aq të sakta se çka është duke ndodhur rreth nesh, por supozime apo teori të caktuara se çka ndodhë. Nëse ne rritemi duke besuar se bota është ajo se si e shohim. Ne pastaj tronditemi shumë kur mësojmë se gjërat nuk janë ashtu si kemi menduar dhe mendimet e mëparshme kanë qenë të gabueshme.

Kurdo që hasim në fatkeqësi të papritur, kur ndodhin mosmarrëveshje serioze ne zbulojmë se jeta jonë nuk është ajo çka kemi menduar por çka jeta është në të vërtet. Ne ndoshta kemi menduar se do ta kalojmë jetën me një person të veçantë, por ky person shkon nga ne, apo vdes. Ndoshta ne jemi rritur duke besuar se nëse sillemi mirë asgjë e keqe nuk do të ndodhë, prapëseprapë ndodh.

Kurdo që kuptojmë se kemi bërë gabim të madh, ne fillojmë të dyshojmë për çdo vendim që kemi marrë. Atëherë fillojmë të ndjehemi shumë të dobët. Ndjehemi sikurse jemi duke u shkatërruar, copëtuar, duke u zhdukur. Nëse ne e vlerësojmë dhe pranojmë vetveten, ne kemi siguri në vetën tonë edhe nëse jemi të frikësuar ne e sigurojmë vetën se kjo ndjenjë do të kalojë dhe se mund t’i përballojmë vështirësitë dhe çfarëdo që vjen. Nëse ne nuk e vlerësojmë vetën tonë dhe nuk ndjehemi pozitiv atëherë pason ndjenja e shkatërrimit personal.

Ne ndjehemi të fshirë dhe të zhdukur si pikë e ujit në oqean. Kjo na bënë shumë të tmerruar.
Çdoherë kur frikësohemi se do të shkatërrohemi, ne duhet të gjejmë mbrojtje për ta mbajtur vetën. Sa më keq që ndjehemi për vetën më vështirë e kemi të gjejmë mbrojtje.
Mënyrat e mbrojtjes përfshijnë:
• dëmtimin e trupit tonë duke shkaktuar plagë ose duke mos ngrënë,
• fajësimi i vetës dhe depresioni,
• duke gjetur shkakun e frikës tonë në rrethin tonë dhe të frikohemi të dalim jashtë,
• duke bërë punë më shumë e më shumë,
• duke u mbyllur në botën tonë të brendshme dhe duke heq dorë gjejmë kuptim për botën rreth nesh si njerëzit tjerë.

Si zëvendësim, së shpejti pa vetëdije gjejmë një mbrojtje se si e shohim vetveten dhe botën tonë. Për shembull nëse ne jemi të mësuar ta fajësojmë vetveten për çdo gjë që shkon keq, atëherë e fajësojmë vetveten për atë fatkeqësi që ndodhë.

Shqetësimet mendore nuk ndodhin çdoherë. Megjithatë, nëse ne nuk e vlerësojmë dhe pranojmë veten kjo do të siguron shqetësim mendor kur jeta është e vështirë. Nëse ne ndjehemi pozitiv për veten tonë dhe nëse e humbin dikë, do të ndjehemi të pikëlluar por jo në depresion. Kur dikush na trajton keq ne ndjehemi të zemëruar por jo fajtor që jemi të zemëruar. Kur diçka ose dikush na kërcënohet, ne frikësohemi por jo të shkatërrohemi, sepse ne kujdesemi dhe e mbrojmë vetveten. Shkaktarët e shqetësimeve mendore nuk janë humbja, skamja,sëmundja ose njerëzit që na trajtojnë keq. Është mënyra se si e interpretojmë humbjen, skamjen, sëmundjen ose faktin se si njerëzit tjerë na trajtojnë keq.

Duke i interpretuar gjërat në mënyrë që e bënë vuajtjen të pashmangshme shumë njerëz heqin dorë nga vetvetja. Nëse ne e shohim veten si të keq dhe të papranuar dhe besojmë që jetojmë në “një botë” ku të mirat shpërblehen dhe të këqijat dënohen atëherë, kur ndodhë ndonjë fatkeqësi ne e interpretojmë këtë si dënim për të këqijat tona. Nëse e shohim vetveten si të parëndësishëm dhe të pavlefshëm kur na ndodhë ndonjë gjë e lumtur ne i themi vetvetes “unë nuk duhet të jem e lumtur”. Nëse frikësohemi nga njerëzit tjerë dhe ata na trajtojnë keq, ndjehemi se ne nuk kemi të drejtë ta mbrojmë vetveten. Kur ne ndjehemi të shëmtuar dhe të padashur ne kemi nevojë të madhe për njerëz përreth nesh, ne e fshehim zemërimin. Kur i lejojmë njerëzit e tjerë të na shkelin sepse nuk mund ta tregojmë dëshpërimin nga frika që ata do të na pranojnë. Nëse ne besojmë se është e pamundshme t’i ndalojmë zhgënjimet dhe çdo gjë të keqësohet ne nuk veprojmë asgjë ta përmirësojmë jetën tonë por ne atëherë vetëm vuajmë dhe i dorëyohemi kësaj ndjenje.

Nëse ndjehem mentalisht i/e thyer, çka mund të më ndihmojë?

Pranoni se mund të ndryshoni. Askush nuk mbetet i njëjtë, kështu që ndryshoni për të mirë. Ndryshimi më i madh që mund ta bëni është ta pranoni dhe vlerësoni vetveten. Nëse e kaloni shumicën e jetës tuaj duke besuar se ju jeni të papranueshëm dhe me pak vlerë është vështirë të ndryshoheni sepse të gjitha idetë dhe mënyrat e sjelljeve bazohen në atë besim. Qëllimi është që t’ i thoni vetvetes: “Unë nuk e vlerësoj veten shumë por tash e mbas unë do të sillem si shoku/qja më e mirë për vetveten. Unë do sillem mirë ndaj vetvetes, kujdesem për vetveten dhe nuk do ta kritikojë ose ulë poshtë veten time”. Duke u sjell me vetën si shoku/qja më e ngushtë, kjo do të ju bëjë shokun/qen më të mirë të vetës. Ju duhet të jeni të kujdesshëm se si flitni me vetën. Dëgjoni zërin tuaj të brendshëm. I shkruani gjërat që ju lëndojnë, gjërat kritike që ju thotë zëri juaj dhe pastaj mendoni për t’i thënë vetës gjëra më të dashura dhe inkurajuese.

Continue Reading

Aktuale